ὀξυόδους
ὀξυόδους, with sharp teeth
ὀξῠ-όδους, όδοντος, ὁ, ἡ,
- with sharp teeth; in Nonn. D. 40.484, with a neut. Subst.
ὀξυ·όδους, ους, ουν, gén. οντος, aux dents aiguës, Nonn. D. 40, 484.
Étym. ὀ. ὀδούς.
ὀξυόδους, οντος, scharf-, spitzzähnig, Nonn. D. 40.484 ; B.A. 442, Erkl. von ἀργιόδους, wie Tzetz. in Lycophr. 34.