ὁμίχλη
ὁμίχλη, a mist, fog
ὁμίχλη, ion. et épq. ὀμίχλη, ης (ἡ)
I vapeur, d’où :
1 vapeur humide, brouillard, Il. 1, 359 ; 3, 10, etc. ; Ar. Nub. 330, etc. ; Xén. An. 4, 2, 7 ; Plat. Tim. 66e ; fig. Eschl. Pr. 145 ||
2 vapeur sèche, nuage de fumée, Mnésim. (Ath. 403d) ; nuage de poussière, Il. 13, 336 ||
II obscurité, ténèbres, Anth. 5, 220.
Étym. indo-europ. *h₃migh-lh₂-, brouillard ; cf. sscr. mih-, meghá- « nuage ».
ὁμίχλη, ἡ, ion. u. ep. ὀμίχλη, Nebel, dicke, trübe Nebelluft ; εὖτʼ ὄρεος κορυφῇσι Νότος κατέχευεν ὀμίχλην, Il. 3.10, vgl. 17.649 ; auch ἀνέδυ πολιῆς ἁλὸς ἠΰτʼ ὀμίχλη, 1.359, u. κονίης μεγάλην ἱστᾶσιν ὀμίχλην, große Staubwolke, 13.336 ; ἐμοῖσιν ὄσσοις ὁμίχλη προσῇξε πλήρης δακρύων, Aesch. Prom. 145 ; Ar. Eq. 800 ; ὁ θολερώτατος ἀὴρ ὁμίχλη τε καὶ σκότος, Plat. Tim. 58d ; ἢ καπνός, 66e ; καὶ ὁ ἀήρ, Phaed. 109b ; ὁμίχλη ἐγένετο, Xen. An. 4.2.7 ; Sp., wie Luc. Catapl. 2 ; vom Bratenduft, Mnesim. Ath. IX.403d.
a mist: II Pe 2:17.†