ὁμονοητικός
ὁμονοητικός, conducing to agreement, in harmony
ὁμονο-ητικός, ή, όν,
- conducing to agreement, in harmony, ψυχή, βίος, Pl. R. 554e, Phdr. 256b: Comp., Arist. Pol. 1330a18. Adv. -κῶς, λέγειν Id. GC 323b3; ἔχειν to be of one mind, περὶ χρόνου Id. Ph. 251b14; περί τι Pl. Phdr. 263a; ἔν τισι ὁ. διακεῖσθαι Id. R. 603c.
ὁμονοητικός, ή, όν, qui aime ou favorise la concorde, Plat. Rsp. 554e, etc. ||
Cp. -ώτερος, Arstt. Pol. 7, 10, 11.
Étym. ὁμονοέω.
ὁμονοητικός, ή, όν, übereinstimmend im Denken, einträchtig ; βίος, Plat. Phaedr. 256b ; ψυχή, Rep. VIII.554e ; u.
• adv., ὁμονοητικῶς ἔχειν, Ggstz στασιαστικῶς, Phaedr. 263a ; Arist. u. Sp.
• adv., ὁμονοητικῶς ἔχειν, Ggstz στασιαστικῶς, Phaedr. 263a ; Arist. u. Sp.
ὁμονοητικός
from ὁμονοέω
ὁμονοητικός, ή, όν
- conducing to agreement, in harmony, Plat.:—adv. -ικῶς ἔχειν to be of one mind, Plat.