ὅ
ὅ, relat. Pron. masc. for ὅς, v. ὁ, ἡ, τό C.
- II ὅ, neut. of relat. Pron. ὅς.
- III ὂ ὂ ὂ, Interj., Ar. Th. 1191.
1 ὅ, ἥ, τό, pron. démonstr.
Étym. v. ὁ, ἡ, τό.
2 ὅ, ἥ, τό, gén. τοῦ, τῆς, τοῦ, etc. ; pl. τοί, ταί, τά, pron. relat. (seul. dans Hom. Hdt. et en poésie) qui, que : μῦθον, ὃ δὴ τετελεσμένος ἐστίν, Il. 1, 388, la parole qui maintenant est accomplie ; Κανδαύλης τὸν οἱ Ἕλληνες Μυρσίλον ὀνομάζουσιν, Hdt. 1, 7, Kandaulès que les Grecs nomment Myrsilos ; θεοὶ τοὶ Ὄλυμπον ἔχουσι, Od. 14, 394, les dieux qui occupent l’Olympe.
3 ὅ, neutre du pron. relat. ὅς, ἥ, ὅ.
ὅ, neutr. zu ὅς.
ὅ : neuter, see ὅς.
ὅ
- IIonic and Doric masc. for relat. pron. ὅς,
- IIgenerally, neut. of the same.