ὑπεξαίρεσις
ὑπεξαίρεσις, removal
ὑπεξαίρ-εσις, εως, ἡ,
- removal, τοῦ ἀλγοῦντος Epicur. Sent. 3 (ἐξαίρεσις a better reading, acc. to Demetr.Lac. Herc. 1012.23); τοῦ ἀλλοτρίου Gal. 14.681; τῶν ἀποφατικῶν Stoic. 2.84; μεθʼ ὑπεξαιρέσεως with a reservation, Epict. Ench. 2.2, M.Ant. 4.1, Stoic. 3.149, cf. D.S. 12.21 (pl.), Artem. 1.52; καθʼ ὑπεξαίρεσίν τινος S.E. M. 8.479; εἶχεν ὑ. τοῦ μὴ ὅμοιον εἶναι . . A.D. Adv. 205.21: hence in Rhet., a treating as exceptional, Alex. Fig. 1.7.
- 2 refutation, opp. πίστις, Phld. Rh. 1.202 S. (pl.).
ὑπεξαίρεσις, εως (ἡ)
I retranchement successif, réduction graduelle, Epic. (Plut. M. 1088c) ; DS. 3, 17 ; 12, 21 ; d’où abs. exception ; μεθ’ ὑπεξαιρέσεως, M. Ant. 4, 1, etc. sous réserve ; καθ’ ὑπεξαίρεσιν, Sext. M. 8, 479, etc. par exception ||
II particul. :
1 t. de rhét. exception, Rhét. 8, 437 W. ||
2 t. de math. soustraction, Eucl. Elem. 5, 13.
Étym. ὑπεξαιρέω.
ὑπεξαίρεσις, ἡ, das Heraus- u. Wegnehmen, das heimliche od. allmälige Wegnehmen ; Plut. Non Posse 3, Num. 9 ; τοῦ ἀλγύνοντος, allmälige Entfernung, DL. 2.89 ; μεθʼ ὑπεξαιρέσεως, allmälig, Simplic. ad Epict.