ὑπόπτωτος
ὑπόπτωτος, falling under, incident on
ὑπό-πτωτος, ον,
- falling under, incident on, ταῖς αἰσθήσεσι Diog.Oen. 7, cf. Hierocl. p.23 A., Alex.Aphr. de An. 131.29, Porph. Sent. 44, Procl. in Prm. p.659 S.
ὑπόπτωτος, ος, ον, qui tombe sous : αἰσθήσει, Porph. Sent. p. 278, 37, qui tombe sous le sens.
Étym. vb. de ὑποπίπτω.
ὑπόπτωτος, adj. verb. zu ὑποπίπτω, herunterfallend, heruntergefallen, DL. 7.165.