ὠμοδακής
ὠμοδακής, fiercely gnawing
ὠμο-δᾰκής, ές,
- fiercely gnawing, ἵμερος A. Th. 692 (lyr.).
ὠμο·δακής, ής, ές [ᾰ] qui mord au vif (litt. crûment) Eschl. Sept. 692.
Étym. ὠ. δάκνω.
ὠμοδακής, ές, wild gemacht, gereizt, ὠμοδακὴς ἵμερος, wild aufgeregte Leidenschaft, Aesch. Spt. 674.
ὠμοδακής
ὠμο-δᾰκής, ές
δάκνω
- fiercely gnawing, Aesch.