ὦν
ὦν Ion. and Dor. for οὖν.
ὦν, v. οὖν.
ὦν, ion. u. dor. = οὖν, nun, daher, also ; Her., und oft bei Pind.; vgl. Jacobs AP p. 387.
ὦν (οὖν codd., P. 9.103)
- 1 emphasising duality,
- a μήτʼ ὦν, οὔτʼ ὦν οὔτε δύσηρις ἐὼν οὔτʼ ὦν φιλόνικος ἄγαν O. 6.19 τοὶ δʼ οὔτʼ ὦν ἀκοῦσαι οὔτʼ ἰδεῖν εὔχοντο O. 6.52 μήτʼ ὦν τινι πῆμα πορών, ἀπαθὴς δʼ αὐτὸς πρὸς ἀστῶν P. 4.297 ἐν σχερῷ δʼ οὔτʼ ὦν μέλαιναι καρπὸν ἔδωκαν ἄρουραι, δένδρεά τʼ οὐκ ἐθέλει ἄνθος εὐῶδες φέρειν N. 11.39 οὔτε τι μεμπτὸν οὔτʼ ὦν μεταλλακτόν fr. 220. 2.
- b αἴτʼ ὦν ξεῖνος αἴτʼ ὦν ἀστός P. 4.78
- 2 c. μέν, δέ.
- a μὲν ὦν.
- α where the emphasis is on the transition to details, ἐμοὶ μὲν ὦν Μοῖσα καρτερώτατον βέλος ἀλκᾷ τρέφει O. 1.111 καί ῥά μιν Μάγνητι φέρων πόρε Κενταύρῳ διδάξαι πολυπήμονας ἀνθρώποισιν ἰᾶσθαι νόσους. τοὺς μὲν ὦν P. 3.47 ἓν παρʼ ἐσλὸν πήματα σύνδυο δαίονται βροτοῖς ἀθάνατοι. τὰ μὲν ὦν οὐ δύνανται νήπιοι κόσμῳ φέρειν P. 3.82
- β where μέν is also prospective. ἄλλοτε δʼ ἀλλοῖος οὖρος πάντας ἀνθρώπους ἐπαίσσων ἐλαύνει. τοὶ μὲν ὦν (revertitur oratio ad ea quae prius dicta erant, Rumpel) I. 4.7
- III where ὦν empha sises prospective μέν, i. e. accents the duality of the statement. ἀρούραισιν, αἵτʼ ἀμειβόμεναι τόκα μὲν ὦν βίον ἀνδράσιν ἐπηετανὸν ἐκ πεδίων ἔδοσαν. τόκα δʼ αὖτʼ ἀναπαυσάμεναι σθένος ἔμαρψαν N. 6.10 τοῦτό γέ τοι ἐρέω· καλῶν μὲν ὦν μοῖράν τε τερπνῶν ἐς μέσον χρὴ παντὶ λαῷ δεικνύναι. εἰ δέ τις fr. 42. 3.
- b δʼ ὦν, δʼ οὖν, transitional, introducing a new theme, ἐμὲ δʼ ὦν πᾳ θυμὸς ὀτρύνει φάμεν O. 3.38 ἐμὲ δʼ οὖν τις ἀοιδᾶν δίψαν ἀκειόμενον πράσσει χρέος P. 9.103
- 3 γὰρ ὦν, but then, preparing for what follows, ἐσσὶ γὰρ ὦν σοφός· οὐκ ἄγνωτʼ ἀείδω Ἰσθμίαν ἵπποισι νίκαν I. 2.12 [
- 4 dub., ὅμως ὦν (om. codd. plerique: ὁμοίως Leutsch e Σ.) O. 11.10]