ὠμόφρων
ὠμόφρων, savage-minded, savage
ὠμό-φρων, ονος, ὁ, ἡ, (φρήν)
- savage-minded, λύκος A. Ch. 421 (lyr.); of persons, S. Aj. 930 (lyr.), Tr. 975 (anap.), Ph. 194 (anap.), E. El. 27, LXX 4 Ma. 9.15, etc.: metaph., ὠ. σίδαρος A. Th. 730 (lyr.). Adv. ὠμοφρόνως Id. Pers. 911 (anap.), cj. in J. Vit. 35.
ὠμό·φρων, gén. ονος (ὁ, ἡ) au cœur dur, cruel, inhumain, en parl. de pers. Soph. Aj. 931, Tr. 975, Ph. 194 ; Eur. El. 27, etc. ; en parl. d’animaux, Eschl. Ch. 421 ; fig. en parl. du fer, Eschl. Sept. 730.
Étym. ὠμός, φρήν.
ὠμόφρων, ονος, rohes, hartes Sinnes, grausam ; Aesch. σίδαρος Spt. 712, λύκος Ch. 415 ; Soph. Phil. 194, Aj. 912 ; Eur. Phoen. 662, El. 1260 ; sp.D., κένταυρος Lycophr. 1203.
ὠμόφρων
ὠμό-φρων, ονος, ὁ, ἡ,
φρήν
- savage-minded, savage, Trag. adv. ὠμοφρόνως, Aesch.