ῥηματικός
ῥηματικός, of or for a verb, verbal
ῥημ-ᾰτικός, ή, όν,
- of or for a verb: τὸ ῥ. a verbal form, D.H. Comp. 22, S.E. M. 1.195; derived from a verb, A.D. Adv. 135.14. Adv. -κῶς Eust. 381.22.
ῥηματικός, ή, όν [ᾰ] t. de gr. du verbe, verbal, D. Thr. 634, 26 ; DS. 5, 158, etc. Reiske ; τὸ ῥηματικόν, DH. Comp. 22 ; Sext. M. 1, 195 ; Gramm. le verbe.
Étym. ῥῆμα.
ῥηματικός, zum Worte zur Rede gehörig, das Wort, die Rede betreffend, wörtlich, Gramm.; das Verbum betreffend, S.Emp. adv.gramm. 195, adv.