Logeion | βασιλεύω

βᾰσῐλ-εύω,

to be king, rule, reign, οὐ μέν πως πάντες βασιλεύσομεν ἐνθάδʼ Ἀχαιοί Il. 2.203; ἶσον ἐμοὶ βασίλευε 9.616; ἐν ὑμῖν . . βασίλευε was king among you, Od. 2.47; ὄφρʼ Ἰθάκης κατὰ δῆμον . . βασιλεύοι 22.52; also of a woman, ἢ βασίλευεν ὑπὸ Πλάκῳ reigned as queen, Il. 6.425; ἡ δὲ Πύλου βασίλευε Od. 11.285: in aor., to have become king, Hdt. 2.2: c. gen., to be king of, rule over, ἐν . . Ἰθάκῃ βασιλεύσει Ἀχαιῶν Od. 1.401, etc.; βασιλεύοντος βασιλέων Ἀρσάκου PAvrom. 1A 1: c. dat., to be king among, Γιγάντεσσιν βασίλευεν Od. 7.59; later β. ἐπὶ τὰς δύο βασιλείας LXX 1 Ma. 1.16:—Pass., to be governed by a king, Pl. R. 576d, 576e, al., Arist. Pol. 1284b39, etc.: c. acc. cogn., βασιλείαν πασῶν δικαιοτάτην βασιλεύεσθαι Pl. Lg. 680e: generally, to be governed or administered, Pi. P. 4.106, etc.; ὑπὸ νόμου Lys. 2.19: hence, submit to the king, Plu. Sull. 12.
- - - b to be ἄρχων β. at Athens, Isoc. 18.5,IG I.2.776, al.; of other magistrates, SIG 709 (Chersonesus), 1054 (Samothrace).
    - c later ἡ βασιλεύουσα πόλις the imperial city, of Rome, Ath. 3.98c, cf. CPHerm. 125ii3.
  - 2 enjoy as master, τῶ χρυσῶ β. Theoc. 21.60 codd.
  - 3 abs., live royally, β. ἐν πενίᾳ Plu. Virt. et vit. 2.101d, cf. 1 Ep.Cor. 4.8.
- II causal, appoint as king, τινά LXX Jd. 9.6; but β. τισὶ βασιλέα make them a king, ib. 1 Ki. 8.22, 12.1.

I intr.

1 ser rey o reina, reinar οὐ μὲν ... πάντες βασιλεύσομεν ἐνθάδ' Ἀχαιοί· οὐκ ἀγαθὸν πολυκοιρανίη Il.2.203, cf. 6.425, E.Io 1087, Plb.4.35.11

• c. gen. Ἀχαιῶν Od.1.401, Πύλου Od.11.285, ἀθανάτων Hes.Th.883, χθονός E.El.12, Μακεδονίας D.13.24, cf. Plb.18.3.4, Νίνου AP 16.27.3

• c. dat. Γιγάντεσσιν Od.7.59

• c. distintas prep. ἐν ὑμῖν Od.2.47, ἐν ταῖς πόλεσιν τῶν Ἑλλήνων Ar.Au.508, ἐν τοῖς Ἕλλησι LXX 1Ma.6.2, Ἰθάκης κατὰ δῆμον Od.22.52, ἐπὶ τὰς δύο βασιλείας LXX 1Ma.1.16

• en la fórmula para fechar documentos βασιλεύοντος Πτολεμαίου durante el reinado de Ptolomeo, PLugd.Bat.17.3.2 (II a.C.), cf. OGI 90.1 (Roseta II a.C.)

• ser de sangre real τῶν βασιλευουσῶν παρθενικῶν AP 5.257.6 (Pallad.)

• en aor. acceder al trono, convertirse en rey Ψαμμήτιχος βασιλεύσας Psamético cuando ocupó el trono ... Hdt.2.2, Τημενίδαι ... ἐβασίλευσαν los Teménidas establecieron su reino Th.2.99, cf. X.HG 3.3.3

• en lit. crist. del reinado de Cristo βασιλεύει ὁ Κύριος Didym.M.39.1508A.

2 de otras instituciones distintas de la realeza ser el arconte rey en Atenas Πατροκλέους ... τοῦ τότε βασιλεύοντος Isoc.18.5, cf. IG 1².776

• de otras magistraturas IPE 1².352.56 (Quersoneso II a.C.)

• en Roma ser el emperador Κλαύδιος βασιλεύσας ἔτη δεκατρία I.AI 20.148, cf. D.C.43.45.3, AP 1.3.3, Vett.Val.31.23, ἡ βασιλευούσα πόλις la ciudad imperial Ath.98c, IEphesos 211.8 (imper.), cf. CPHerm.125.2.3 (III d.C.), Eus.DE 3.7

• en el sent. más amplio de gobernar οἱ φιλόσοφοι ... ἐν ταῖς πόλεσιν Pl.R.473c, cf. Vett.Val.68.25.

3 en v. pas. ser gobernado por un rey τυραννουμένη πόλις πρὸς βασιλευομένην Pl.R.576d, cf. Arist.Pol.1284^b39, οἱ γὰρ Λακεδαιμόνιοι συνήθεις ὄντες βασιλεύεσθαι Plb.4.22.4, παντὸς μὲν ἁγίου ὑπὸ θεοῦ βασιλευομένου Origenes Or.25.1, c. ac. int. βασιλείαν πασῶν δικαιοτάτην βασιλευόμενοι Pl.Lg.680e

• gener. ser regido (γαῖαν) βασιλευομέναν οὐ κατ' αἶσαν Pi.P.4.106, ὑπὸ νόμου βασιλευόμενοι Lys.2.19

• de ahí estar sometido ἐγὼ δὲ οὐκ ἄν ποτε ὑπὸ ἀνθρώπων οὐδενὸς βασιλευθείην habla Alejandro, D.Chr.2.15, cf. 16.

4 fig. ser superior, ser soberano del Bien absoluto βασιλεύων ἐν τῷ νοητῷ Plot.1.8.2, cf. 5.3.12

• ser dueño absoluto c. gen. τῶ χρυσῶ Theoc.21.60

• sentirse o ser como un rey τρυφήσεις ἐν πενίᾳ καὶ βασιλεύσεις ref. al filósofo, Plu.2.101d, χωρὶς ἡμῶν ἐβασιλεύσατε ref. a gente disipada, 1Ep.Cor.4.8.

II tr.

1 c. ac. de pers. hacer o nombrar rey καὶ ἐβασίλευσαν αὐτόν LXX 4Re.14.21, cf. Id.9.6, c. ac. int. βασίλευσον αὐτοῖς βασιλέα LXX 1Re.8.22.

2 c. ac. int. regir, gobernar τὴν βασιλείαν τοῦ πατρὸς ἀεὶ βασιλεύων Ath.Al.M.26.108A.

βασιλεύω (f. εύσω, ao. ἐβασίλευσα, pf. βεβασίλευκα) [ᾰῐ]

A intr.

I être roi, d’où :

1 propr. être roi, régner, Il. 2, 203, etc. ; Od. 1, 392, etc. ; ἐν Ἰθάκῃ, Od. 1, 401 ; ἐν πόλει, Plat. dans Ithaque, dans une cité ; ἐν ὑμῖν, Od. 2, 47, parmi vous ; ἐν Πέρσαις, Xén. chez les Perses ; κατὰ δῆμον, Od. 22, 52, sur le peuple ; avec le gén. β. Ἀχαιῶν, Od. 1, 401, régner sur les Achéens, c. à d. sur les Grecs ; avec le dat. β. Γιγάντεσσιν, Od. 7, 59, régner sur les Géants ; avec le gén. du pays sur lequel on règne, Od. 11, 285 ; ou avec ἐπί et l’acc. Spt. 1 Macc. 1, 16 ; en parl. d’une femme, être reine, c. à d. femme du roi, Il. 6, 425 ; postér. en parl. d’une ville : ἡ βασιλεύουσα πόλις, Ath. 98c, la cité impériale, en parl. de Rome ; au pass. être gouverné par un roi, Pd. P. 4, 107 ; Plat. Rsp. 576d ; Arstt. Pol. 3, 14, 1, etc. ; d’où être gouverné souverainement, Plat. Leg. 684a ; Lys. 192, 22 ||

2 devenir roi (part. à l’ao.) Hdt. 1, 130 ; Thc. 2, 99 ; Xén. Hell. 3, 3, 3 ||

3 vivre en roi, Plut. M. 101e ; NT. 1 Cor. 4, 8 ||

4 être maître absolu de, dat. Thcr. Idyl. 21, 60 ||

II être partisan de la royauté, Plut. Syll. 42 ||

B tr. faire ou désigner roi, acc. Spt. Jud. 9, 6 ; 9, 18 ; 1 Reg. 8, 22, etc.

Étym. βασιλεύς.

βασιλεύω [βασιλεύς]
1. act. koning zijn (van), heersen (over); met gen.: Πύλου β. koning zijn over Pylos Od. 11.285; met dat.: ὃς ... Γιγάντεσσι βασίλευεν die koning was over de Giganten Od. 7.59; van een vrouw koningin zijn: ἣ βασίλευεν ὑπὸ Πλάκῳ die koningin was aan de voet van de Plakos Il. 6.425; overdr. als een koning leven NT 1 Cor. 4.8.
2. pass. door een koning geregeerd worden: σκεπτέον δὲ πότερον συμφέρει ... πόλει ... βασιλεύεσθαι onderzocht moet worden of regering door een koning de stad ten goede komt Aristot. Pol. 1284b39; alg. geregeerd worden: ὑπὸ νόμου ... βασιλευομένους door wetten geregeerd Lys. 2.19.

βασιλεύω, 1) König sein, herrschen, absolut, Il. 2.203 ; Ἰθάκης κατὰ δῆμον Od. 22.52 ; ἔνθα τε μίνως ἐννέωρος βασίλευε Διὸς μεγάλου ὀαριστής 19.179 ; ἶσον ἐμοὶ βασίλευε, καὶ ἥμισυ μείρεο τιμῆς Il. 9.616 ; von einer Frau, nicht = regieren, sondern an einen König verheiratet sein, Il. 6.425 μητέρα δʼ, ἡ βασίλευεν ὑπὸ Πλάκῳ ὑληέσσῃ ; Pind. P. 4.166, N. 9.11 ; bei Att., ἐν ταῖς πόλεσιν Plat. Rep. V.473c ; ἐν Πέρσαις Xen. Cyr. 1.5.4 ; ἐβασίλευσε, er wurde König, Her. 1.130 ; Thuc. 2.99. Bei Andoc. 1.17, ἄρχων βασιλεύς sein.
2) Mit einem Casus, τινί, Od. 7.59 ὅς ποθʼ ὑπερθύμοισι Γιγάντεσσιν βασίλευεν, Homerisch anstatt des genitiv.; Il. 2.206 ἵνα σφίσι βασιλεύῃ ; Pind. P. 10.3 ; gew. τινός, Od. 11.285 ἡ δὲ Πύλου βασίλευε, s. oben über Il. 6.425, vgl. Scholl.; Her. 1.206 ; χώρας, θεῶν, Plat. Polit. 259a, Symp. 195c ; Folgde. – Pass., von Königen beherrscht, verwaltet werden, τιμά Pind. P. 4.106 ; πόλις Plat. Legg. III.684a ; ὑπὸ νόμου Lys. 2.19 ; βασιλευθῆναι Pol. 4.1.
3) von der königlichen Partei sein, Plut. Syll. 12.
4) wie ein König leben, Plut. virt. et vit. E.; NT.

βασιλεύω

[βασιλεύς.]

(ἐμ-.)

- 1
  To rule, hold sway, be king, chief or ruler Il. 2.203, Il. 9.616: Od. 1.392, Od. 2.47, Od. 19.179, Od. 22.52, Od. 24.483.
- 2
  To be king or chief of or ruler over.
- - a
    With genit.: Ἀχαιῶν Od. 1.401.
  - b
    With dat.: Γιγάντεσσιν Od. 6.59. Cf. Il. 2.206 (v.l. βουλεύῃσι).
- 3
  Of a woman, to enjoy rank as the wife of a βασιλεύς Il. 6.425.
  
  With local genit.: πύλου Od. 11.285.

βᾰσῐλεύω

1rule “καί τοι μοναρχεῖν καὶ βασιλευέμεν ὄμνυμι προήσειν” P. 4.166 Ἄδραστος· ὃς τότε μὲν βασιλεύων κεῖθι N. 9.11 ἀμφοτέραις (i. e. Λακεδαίμονι καὶ Θεσσαλίᾳ) — γένος Ἡρακλέος βασιλεύει P. 10.3 pass., “ἀρχαίαν κομίζων πατρὸς ἐμοῦ βασιλευομέναν οὐ κατʼ αἶσαν τιμάν” P. 4.106

Number of occurrences in NT: 21
Strong 936

βασιλεύω, (< βασιλεύς), [in LXX for מלךְ, its parts and derivatives, exc. IV Ki 15:5 (ישׁב);]

to be king, to reign, rule: I Ti 6:15; c. gen. (cl.), Mt 2:22; seq. ἐπί, c. acc. (= Heb. מלךְ על; Bl., § 36, 8), Lk 1:33, 19:14, 27, Ro 5:14; ἐπὶ τ. γῆς, on earth, Re 5:10; of God, Re 11:15, 17 19:6; of Christ, Lk 1:33, I Co 15:25, Re 11:15; of Christians, Re 5:10 20:4 (constative aor., M, Pr., 130), Re 20:6 22:5. Metaph., Christians, Ro 5:17, I Co 4:8; θάνατος, Ro 5:14, 17; ἁμαρτία, Ro 5:21 6:12. Ingressive aor. (M, Pr., 109), to begin to reign: I Co 4:8, Re 11:17 19:6 (Cremer, 137).†

reinar

a como acción de la divinidad

σὺ] δέ, κύριε τῆς ζωῆς, βασιλεύων τῆς ἄνω καὶ κάτω χώρας
tú, señor de la vida, que reinas sobre lo de arriba y lo de abajo P XII 256 P XIII 784 P XXI 17

ἐξορκίζω ὑμᾶς κατὰ τοῦ βασιλεύοντος ὑμῶν
os conjuro por el que reina sobre vosotros SM 45 38

X(ριστὸ)ς βασιλεύει
Cristo reina SM 35 7

b ref. a la Osa Mayor

ἄρκτε, θεὰ μεγίστη, ... βασιλεύουσα πόλου ἀστέρων
Osa, diosa mayor, que reinas sobre el polo de las estrellas P IV 1302

χαῖρε,] ὦ βασιλεύ<ουσα> θνητῶ[ν τε καὶ θεῶν, χαῖρε, ἄ]ρχουσα οὐρανία, βα[σιλεύουσα τῶν ἀν]θρώπων
te saludo a ti, que reinas sobre mortales y dioses, te saludo, gobernadora celestial, que reinas sobre los hombres P LXXII 17

βασιλεύω : be king or queen, Il. 6.425.

βασιλεύω βασιλεύς

- - 1to be king, to rule, reign, Hom., etc.; of a woman, to be queen, Hom.; c. gen. to be king of, Od.; also, ὄφρʼ Ἰθάκης κατὰ δῆμον βασιλεύοι Od.; in aor. to have become king, Hdt.; c. dat. to be king among others, Od.:—Pass. to be governed by a king, Plat.: to submit to the king, Plut.
  - 2to be master of a thing, c. gen., Theocr.

Menu

Word wheel

βασιλεύω

Saved

Recent