δίδημι
δίδημι, to bind, fetter
δίδημι, Aeol. inf. δίδην and pres. ind. δίδει Hsch., part. διδείς, εῖσα, έν, GDI 2156, al. (Delph.), fem. δ[ιδέ]ουσα Delph. 3(2).131:
- redupl. form of δέω (A):—bind, fetter, ὥ ποτʼ Ἀχιλλεὺς . . δίδη μόσχοισι λύγοισιν (Ep. 3 impf. for ἐδίδη) Il. 11.105; οἱ δέ σʼ . . ἐν δεσμοῖσι διδέντων (Aristarch. for δεόντων) let them bind thee, Od. 12.54: 3 pl. ind. διδέᾱσι X. An. 5.8.24 (v.l. δεσμεύουσι).
atar, sujetar
ὥ ποτ' Ἀχιλλεὺς ... δίδη μόσχοισι λύγοισι
a los dos en otro tiempo Aquiles los ató con flexibles mimbresοἱ δέ σ' ἐνὶ ... δεσμοῖσι διδέντων
τοὺς κύνας
μαστιγοῦσα καὶ διδεῖσα
•Pres. red. de *deHi̯1-, que da lugar a δέω q.u.
δίδημι [ῐ] (seul. aux formes suiv. : prés. ind. 3 pl. διδέασι, Xén. An. 5, 8, 24 ; part. gén. plur. διδέντων, Od. 12, 54 ; impf. 3 sg. δίδη, Il. 11, 105) c. δέω, lier.
Étym. δέω 1 ; formé sur δήσω, par anal. avec τίθημι-θήσω.
δίδημι, Nebenform von δέω¹, binden ; Homer vom Fesseln von Menschen : Il. 11.105 ὥ ποτʼ Ἀχιλλεὺς Ἴδης ἐν κνημοῖσι δίδη μόσχοιο λύγοισιν ; Od. 12.54 οἱ δέ σʼ ἔτι πλεόνεσσι τότʼ ἐν δεσμοῖσι διδέντων, v.l. δεόντων, Scholl. Didym. δεόντων : Ἀρίσταρχος γράφει διδέντων, ὡς τιθέντων. – Xen. An. 5.8.24 διδέασι.
δίδημι
[redup. fr. δε-, δέω.]
= δέω 7 Il. 11.105: Od. 12.54.
δίδημι (parallel form of δέω 2), ipf. 3 sing. δίδη, imp. διδέντων (v. l. δεόντων): bind, Il. 1.105 and Od. 12.54.
δίδημι
Epic redupl. form of δέω, as τίθημι of *θέω
- to bind, fetter, Hom.