διακαυτέον
διακαυτέον, one must burn through
διακαυτέον,
- one must burn through, Gp. 17.25.
hay que cauterizar
δ. τοὺς βοῦς τῶν σκελῶν ἕως τῆς ὁπλῆς
διακαυτέον, vb. de διακαίω, Geop. 17, 25.