διψώδης
διψώδης, thirsty
διψώδης, ες,
- thirsty, Hp. Aph. 4.54, Plu. Sanit. 2.129b, Aret. SA 2.4; τοῦ πάθους τὸ μανικὸν καὶ δ. Plu. Vind. 2.555e.
- II exciting thirst, Hp. Acut. 50, Diph.Siph. ap. Ath. 2.71e.
1 sediento esp. como síntoma
ἑβδόμῃ δ.
διψώδεες οὐ λίην ἀκαίρως
τὸ σῶμα
γῆ ... αὐχμηρὰ καὶ δ.
• subst.
οἱ διψώδεες
los que padecen sedἐν διψώδεσιν
en lugares áridos
2 que produce sed de cosas
ὁ γλυκὺς οἶνος
3 subst. τὸ δ. fig. sed, ansia, anhelo
τοῦ πάθους ... τὸ δ. καὶ μανικόν
διψώδης, ης, ες :
1 qui a soif, altéré, Hpc. Aph. 1251 ; Plut. M. 129b ; subst. τὸ διψῶδες, soif ardente, Plut. Cor. 4 ; fig. Plut. M. 555e ||
2 qui altère, Hpc. 392, 25 ; Diph. siphn. (Ath. 71e).
Étym. δίψα, -ωδης.
1. van pers. dorstig.
2. van zaken dorst opwekkend.
διψώδης, ες,
1) durstig ; σῶμα Plut. san.tuend. p. 388 ; τὸ διψῶδες, der Durst, Coriol. 4 u. öfter.
2) durfterregend, Hippocr.; Ath. II.71e.
1) durstig ; σῶμα Plut. san.tuend. p. 388 ; τὸ διψῶδες, der Durst, Coriol. 4 u. öfter.
2) durfterregend, Hippocr.; Ath. II.71e.