δραπέτης
δραπέτης, a runaway
Could not find δραπέτα in Logeion dictionaries.
δραπέτα Noun: masculine vocative singular of δραπέτης
- runaway, βασιλέος from the king, Hdt. 3.137; esp. runaway slave, δούλοισι, καὶ τοῦτο δρηπέτῃσι Id. 6.11, cf. Ar. Ach. 1187, Herod. 3.13, etc.; δ. ἀνήρ S. Fr. 63.
- 2 Adj., ποὺς δ. E. Or. 1498 (lyr.), cf. Aeschin. 3.152; βίος δ. fugitive life, AP 10.87 (Pall.); οὐ δραπέτην τὸν κλῆρον . . μεθείς no skulkerʼs lot, i. e. not a lump of earth which would fall in pieces, of the lot of Cresphontes, S. Aj. 1285.
- II fem. δρᾱπέτις, ιδος, Luc. Asin. 25: as Adj., στέγη a home whose occupants are shifting, S. Fr. 174; ψυχή AP 12.80 (Mel.); μέλισσαι Ael. Ep. 5; Δραπέτιδες, title of play by Cratinus.
I adj.
1 que huye, fugitivo
ἄνδρα βασιλέος δρηπέτην
ἐκ τῆς ἐμαυτοῦ τούσδε (los Heráclidas) δραπέτας ἔχων
νύκτα τηρήσας δ. γίνεται
• esp. de esclavos
δραπέται τ' οἰχοίατο
δραπέταν γὰρ ἐξέκλεπτον ἐκ δόμων πόδα
2 fugitivo, huidizo
δυσάλωτος δὲ καὶ δ.
• fig.
ὄλβος
βίος
πλοῦτος
II subst. ὁ δ.
1 fugitivo
ἐν ὄρφνῃ δ. μέγα σθένει
Δραπέται
Fugitivos tít. de una comedia de Alexis, tb. llamada Leucadia
• de militares desertor Plb.15.18.3, 21.32.5.
2 esclavo fugitivo, cimarrón
δούλοισι ... ὡς δρηπέτῃσι
δ. ἐστιγμένος
μηθεὶς ὑποδεχέσθω τοὺς δραπέτας
παρατηρητέον καὶ ἐπὶ κλοπῶν καὶ δραπετῶν
• empleado como insulto o mofa
ἐγὦιδα τούτου τὰς τέχνας τοῦ δραπέτου
• simpl. esclavo
δεσπότης ὄνομα ... καὶ τοῖς ἕνα δραπέτην κεκτημένοις
3
δραπέται· δυνατοί
•Deriv. en *-p- de formación oscura (la rel. c. ai. drāpayati es indemostrable), sobre *drHu̯2- e.e. la r. que da lugar a
- 1a runaway, Lat. fugitivus, βασιλέος from the king, Hdt.:— a runaway slave, Hdt.
- 2as adj., runaway, fugitive, δραπέτης κλῆρος a lot of fugitive kind, i. e. crumbling clod of earth, which could not be drawn out of the urn, Soph.