δραπέτευμα
δρᾱπέτ-ευμα, ατος, τό, = foreg., Diocl.Com. 12.
escapatoria Diocl.Com.12.
δραπέτευμα, ατος (τὸ) [ᾱπ] fuite, le fait de s’enfuir, en parlant d’un esclave, Dioclès (Bkk. 88, 20).
δραπέτευμα, [δρᾱ], τό, das Entfliehen, Diocles bei B.A. 88.