δυσαπόδεικτος
δυσαπόδεικτος, hard to demonstrate
Could not find δυσαπόδεικτον in Logeion dictionaries.
δυσαπόδεικτον masculine accusative singular, feminine accusative singular, neuter nominative singular, neuter vocative singular, neuter accusative singular of δυσαπόδεικτος
δῠσαπό-δεικτος, ον,
- hard to demonstrate, Pl. R. 488a.
difícil de demostrar
λόγος
δυσ·απόδεικτος, ος, ον [ῠᾰ] difficile à démontrer, Plat. Rsp. 487e.
Étym. δ. ἀποδείκνυμι.
δυσαπόδεικτος, schwer zu beweisen, Plat. Rep. VI.487e.
δυσαπόδεικτος
δυσ-απόδεικτος, ον
ἀποδείκνυμι
- hard to demonstrate, Plat.