δυσαπολόγητος
δυσαπολόγητος, hard to defend
δῠσαπο-λόγητος, ον,
- hard to defend or excuse, Plb. 1.10.4, cf. Ph. 1.562, J. AJ 16.4.2; hard to answer, Aristeas 213; hard to explain, Str. 4.1.7. Adv. -τως, ἔχειν Eust. 147.23.
I
1 difícil de explicar
δυσαπολόγητον ἠρώτηκας πρᾶγμα
τὸ ἄπορον
2 difícil de defender o excusar
ἁμαρτία
II adv. -ως difícilmente explicable
αἰτίας ἔχουσι
δυσ·απολόγητος, ος, ον [ῠᾰ] difficile à excuser, Pol. 1, 10, 4 ; Phil. 1, 562 ; Jos. A.J. 16, 4, 2.
Étym. δ. ἀπολογέομαι.
δυσαπολόγητος, schwer zu verteidigen, zu entschuldigen, Pol. 1.10.4 u. Sp.