δυσαπόπτωτος
δυσαπόπτωτος, not apt to fall off
δῠσαπό-πτωτος, ον,
- not apt to fall off, καρπός Thphr. CP 1.11.8.
que a duras penas llega a caer
καρπός
• difícil de despegarse
ἔμπλαστρος
δυσ·απόπτωτος, ος, ον [ῠᾰ] qui tombe ou qui s’échappe difficilement, Th. H.P. 1, 11, 8.
Étym. δ. ἀποπίπτω.
δυσαπόπτωτος, schwer abfallend, Theophr.