δυσθυμαίνω
δυσθυμαίνω, to be dispirited, despond
δυσθῡμ-αίνω,
- to be dispirited, despond, h.Cer. 362.
desanimarse, h.Cer.362.
δυσθυμαίνω [θῡ] (prés. impér. -αινε) s’effrayer, Hh. Cer. 362.
Étym. δύσθυμος.
δυσθυμαίνω, [θῡ], mißmütig, traurig sein, H.h. Cer. 363.