δυσθετέω
δυσθετέω, to be dissatisfied
δυσ-θετέω,
- to be dissatisfied, ταῖς συνθήκαις Plb. Fr. 128; to be in distress, D.S. 14.113.
- II mostly in Med., abs., to be vexed, X. Cyr. 2.2.5; τινί Plb. 33.17.1; to be in straits, Id. 8.5.4.
1 estar apurado, inquieto, desconcertado
δυσθετεῖ καὶ φλυηρεῖ
ὑπὸ τοῦ σκότους
2 estar insatisfecho o descontento c. dat. u otra constr. causal
δυσθετήσας ταῖς συνθήκαις
ὄντος δ' αὐτοῦ (τοῦ τόπου) καυματώδους, δυσθετοῦντες ἔσπευδον μετοικῆσαι
insatisfechos porque esta región era calurosa, se apresuraron a cambiar de lugar
• en v. med. mismo sent.
ὑπὸ τοῦ ἐκπεπλῆχθαι ... δυσθετούμενος
descontento por haber quedado confundidoδυσθετούμενοις τοῖς συμβαίνουσιν
δυσθετούμενοί τινες ἔφασαν
δυσθετέω-ῶ :
I tr. disposer mal, d’où au pass.
1 être mal disposé, mécontent, inquiet, Xén. Cyr. 2, 2, 5 ||
2 être dans l’embarras, dans la détresse, Pol. 8, 7, 4 ||
II intr. c. au pass. DS. 14, 113.
Étym. δύσθετος.
δυσθετέω, 1) in schlimme Lage od. Stimmung versetzen ; pass., unzufrieden, in übler Laune sein, Xen. Cyr. 2.2.5 ; vgl. Pol. 8.7.
2) intr., = pass., DS. 14.113 ; Suid.
2) intr., = pass., DS. 14.113 ; Suid.
δυσθετέω
- Usu. mid., δυσθετέομαι, to be much vexed, Xen. from δύσθετος