δυσκαθαίρετος
δυσκαθαίρετος, hard to overthrow
δῠσ-καθαίρετος, ον,
- hard to overthrow, Ph. 1.61; στάσις J. BJ 2.17.4.
difícil de destruir o aniquilar
ἀντίπαλοι
ἐπιτείχισμα
στάσις
συμφωνία
ἀσπίς
δυσ·καθαίρετος, ος, ον [ᾰ] difficile à renverser, Phil. 1, 61 ; 2, 82 ; fig. difficile à vaincre, Jos. B.J. 2, 17, 4.
Étym. δ. καθαιρέω.
δυσκαθαίρετος, schwer niederzureißen, zu zerstören, τεῖχος Poll. 1.170 ; schwer zu besiegen, Jos. u. a.Sp.