δυσίμερος
δυσίμερος, torments of love
δῠσ-ίμερος [ῑ], ον,
- κάματος, πῆμα, of the torments of love, A.R. 3.961, 4.4.
- II tormented by love, Nonn. D. 42.202, al.
I de cosas y abstr. de amor desgraciado o funesto, no deseado
κάματος
πῆμα
φωνή
δάκρυα
II de héroes y dioses
1 cuyo amor o deseo trae desgracia
2 desgraciado en amores, que ama infortunada o atormentadamente
δυσ·ίμερος, ος, ον [ῠῑ]
I peu désirable, d’où :
1 en parl. de choses, pénible (travail, souffrance, etc.) A. Rh. 3, 961 ; 4, 4 ||
2 en parl. de pers. désagréable, odieux, Nonn. D. 4, 338 ||
II tourmenté par l’amour, Nonn. D. 42, 191.
Étym. δ. ἵμερος.
δυσίμερος, unlieblich, unangenehm, sp.D., wie Ap.Rh., κάματος 3.961, u. Nonn., der auch Βάκχος so nennt, D. 42.272, zum Unglück liebreizend.