δυσθρήνητος
δυσθρήνητος, loud-wailing, most mournful
δυσ-θρήνητος, ον,
- loud-wailing, most mournful, ἔπος S. Ant. 1211; θρῆνοι E. IT 144 (anap.):—also δύσ-θρηνος, gloss on δυσηχής, Apollon. Lex.
de terrible lamento, terriblemente triste
ἔπος
θρῆνοι
δυσ·θρήνητος, ος, ον, lamentable, Soph. Ant. 1211 ; Eur. I.T. 143.
Étym. δ. θρηνέω.
δυσθρήνητος, heftig klagend ; ἔπος Soph. Ant, 1196 ; θρῆνος Eur. I.T. 143.
δυσθρήνητος
δυσ-θρήνητος, ον
θρηνέω
- loud-wailing, most mournful, Soph., Eur.