θανατόω

θᾰνᾰτ-όω, fut. -ώσω A. Pr. 1053 (anap.), etc.: pf. τεθανάτωκα Phld. Rh. 1.359 S.:—Pass., fut. -ωθήσομαι LXX 1 Ki. 14.45: fut. Med. in pass.sense θανατώσοιτο X. Cyr. 7.5.31: aor.1 ἐθανατώθην Id. An. 2.6.4, Pl. Lg. 865d: pf. τεθανάτωμαι Plb. 23.4.14:—

• put to death, τινα Hdt. 1.113, A. Pr. l.c.; esp. of the public executioner, Pl. Lg. 872c, etc.: metaph., τεθανατωκέναι τὰς Ἀθήνας (sc. τοὺς ῥήτορας) Phld. l.c.:— Pass., to be made dead, Ep.Rom. 7.4; ὁ -ωθείς the murdered man, Pl. Lg. 865d.
• • • 2 Pass., of flesh, to be mortified, Hp. Fract. 26:—metaph. in Act., mortify, τὰς πράξεις τοῦ σώματος Ep.Rom. 8.13.
  • II condemn to death by sentence of law, Antipho 3.3.11, Ev.Matt. 26.60:— Pass., X. An. 2.6.4; οἱ τεθανατωμένοι those condemned to death, Plb. l.c.
  • III to be fatal, cause death, ὄφεις -οῦντες LXX Nu. 21.6; μυῖαι -οῦσαι ib. Ec. 10.1; νόσος Ph. 2.247 (-ῶσαν, -ώσασαν codd.).

θανατόω, töten ; πάντως ἐμέγʼ οὐ θανατώσει Aesch. Prom. 1055 ; τὸ θανατωθὲν ἢ τρωθέν Plat. Legg. IX.862c ; bes. zum Tode verurteilen, hinrichten, Her. 1.113 ; ὁ τῆς πόλεως κοινὸς δήμιος θανατωσάτω Plat. Legg. IX.872c ; ἐθανατώθη ὡς ἀπειθῶν Xen. An. 2.6.2 ; οἱ τεθανατωμένοι Pol. 24.4.5 ; Sp., wie Plut. Fab. 9.

θανατόω θᾰνᾰτόω, fut. -ώσω fut. mid. in pass. sense θανατώσοιτο Xen.

• • Ito put to death, τινά Hdt., Attic
  • • 2metaph. to mortify the flesh, NTest.
  • IIto put to death by sentence of law, Plat.:—Pass., Xen.