κολακευτικός
κολακευτικός, disposed to flatter, flattering, fawning
Could not find κολακευτικώτερον in Logeion dictionaries.
κολακευτικώτερον masculine accusative singular comparative, neuter accusative singular comparative, neuter nominative singular comparative, neuter vocative singular comparative of κολακευτικός
κολᾰκ-ευτικός, ή, όν,
- sycophantic, Luc. Cal. 10; ἡ -κή (sc. τέχνη), = κολακεία, Pl. Grg. 464c; κ. τέχναι Phld. Lib. p.42 O.: Sup., Gal. 10.4. Adv. -κῶς Str. 17.1.43 (v.l. κολακικῶς), Poll. 4.51, Charito 8.4.
κολακευτικός, ή, όν [ᾰ] porté à flatter, ou habile à flatter : ἡ κολακευτική (s. e. τέχνη) Plat. Gorg. 464c, l’art de la flatterie ||
Cp. -ώτερος, Luc. Cal. 10.
Étym. κολακεύω.
κολακευτικός, zum Schmeicheln geneigt, schmeichlerisch ; τέχνη Plat. Gorg. 464c ; Luc. Calumn. 10 ; a.Sp., auch adv.
κολακευτικός, ή, όν
from κολᾰκεύω
- disposed to flatter, flattering, fawning, Luc.: ἡ -κή (sc. τέχνη) = κολακεία, Plat.