νοσερός
νοσερός, of sickness
Could not find νοσερώτατον in Logeion dictionaries.
νοσερώτατον masculine accusative singular superlative, neuter accusative singular superlative, neuter nominative singular superlative, neuter vocative singular superlative of νοσερός
νοσ-ερός, ά, όν,
- = νοσηρός, of symptoms, Hp. Aph. 7.67; ν. κῶλον E. Or. 1016 (anap.); ν. κοίτα a bed of sickness, Id. Hipp. 131 (lyr.), cf. 179 (anap.); ν. χειμών Arist. Pr. 861b22; νοσερά, opp. ὑγιεινά, Polystr. p.3 W., cf. Alex.Aphr. in Top. 71.2; unhealthy, of persons, Ph. 1.198 (Sup.). Adv. -ρῶς, ἔχειν Arist. Pol. 1320b36.
νοσερός, ά, όν, maladif, Eur. Hipp. 131 ; d’où chancelant, Eur. Or. 1016, malsain, Plut. Lyc. 27.
Étym. νόσος.
1. ziek;
2. ziekmakend, besmettelijk
νοσερός, krank, vgl. νοσηρός ; κοίτη, Eur. Hipp. 131 ; κῶλον, Or. 1016 ; Arist. auch Kompar., H.A. 8.1, u. adv., pol. 6.6.
νοσερός, ά, όν
= νοσηρός, Eur.
- ν. κοίτη a bed of sickness, Eur.:—adv., νοσερῶς ἔχειν τὸ σῶμα Arist.