νοσερός
νοσερός, of sickness
νοσ-ερός, ά, όν,
- = νοσηρός, of symptoms, Hp. Aph. 7.67; ν. κῶλον E. Or. 1016 (anap.); ν. κοίτα a bed of sickness, Id. Hipp. 131 (lyr.), cf. 179 (anap.); ν. χειμών Arist. Pr. 861b22; νοσερά, opp. ὑγιεινά, Polystr. p.3 W., cf. Alex.Aphr. in Top. 71.2; unhealthy, of persons, Ph. 1.198 (Sup.). Adv. -ρῶς, ἔχειν Arist. Pol. 1320b36.
νοσερός, ά, όν, maladif, Eur. Hipp. 131 ; d’où chancelant, Eur. Or. 1016, malsain, Plut. Lyc. 27.
Étym. νόσος.
1. ziek;
2. ziekmakend, besmettelijk
νοσερός, krank, vgl. νοσηρός ; κοίτη, Eur. Hipp. 131 ; κῶλον, Or. 1016 ; Arist. auch Kompar., H.A. 8.1, u. adv., pol. 6.6.
νοσερός, ά, όν
= νοσηρός, Eur.
- ν. κοίτη a bed of sickness, Eur.:—adv., νοσερῶς ἔχειν τὸ σῶμα Arist.