νοσηρός

νοσ-ηρός, ά, όν,

• diseased, ὀστέον νοσηρότερον (v.l. νοσηλ-) Hp. Art. 50; unhealthy, χωρία X. Cyr. 1.6.16; unwholesome, ὕδωρ Plu. Sollert. 2.974c, cf. Hp. Oct. 12. Adv. Comp. -ότερον v.l. for νοσηλ- (q.v.).