πρίω
πρίω, to saw
Could not find πρίσαντα in Logeion dictionaries.
πρίσαντα Verb: aorist active participle neuter accusative plural, Verb: aorist active participle neuter nominative plural, Verb: aorist active participle neuter vocative plural, Verb: aorist active participle masculine accusative singular of πρίω
πρίω, aor. imper. of ἐπριάμην, v. πρίασθαι.
πρίω (later πρίζω, πριόω, qq. v.), imper. πρῖε S. Fr. 897, Ar. Ra. 927: impf. ἔπρῑον ( ἐξ-) Th. 7.25: aor. ἔπρῑσα Hp. VC 14, Th. 4.100: pf. πέπρῑκα (ἐμ-) D.S. 17.92:—Med., Babr. 28.8, Luc. DMeretr. 12.2:— Pass., fut. πρισθήσομαι Aen.Tact. 19: aor. ἐπρίσθην Hp. Epid. 5.16, 27: pf. πέπρισμαι Id. VC 15, Dsc. 4.65, (δια-) Pl. Smp. 193a, (ἐκ-) Ar. Pax 1135 (dub.):—
- saw, π. δίχα saw asunder, Th. 4.100; π. τὸν ἐλέφαντα Luc. Hist.Conscr. 51: abs., prob. in Ar. V. 694:—Pass., κέρατα ὅταν πρισθῇ Plu. Frig. 2.953b; χειρὸς . . πριομένης cut, abraded, Opp. H. 3.315.
- 2 in surgery, trephine, Hp. VC 12, al., Epid. ll.cc.
- 3 pf. part. Pass. πεπρισμένος serrated, Dsc. 4.65.
- II π. ὀδόντας grind or gnash the teeth, in disease, Hp. Prog. 3; esp. with rage, μὴ πρῖε τοὺς ὀδ. Ar. Ra. 927; τὰς σιαγόνας πρίων Babr. 96.3:—Med., Luc. DMeretr. 12.2.
- 2 generally, bite, ὀδόντι πρῖε τὸ στόμα S. Fr. 897; [ἀμίαι] πρίουσι Opp. H. 2.575: metaph., θυμὸν ὀδὰξ πρίοντες Id. C. 4.139; ἐπί οἱ πρῖεν χόλον gnashed fury against him, A.R. 4.1671:—Pass., to be irritated, provoked, τινι by or at a thing, πριομένα κάλλει Γανυμήδεος AP 9.77 (Antip. Thess.); ἔνδοθεν δὲ πρίεται Men. 902; but μὴ πρίου is prob. f.l. for μὴ πρήθου (cj. Bgk.) in Babr. 28.8.
- 3 cut off syllables, Anon.Rhythm. Oxy. 220 viii 3.
- III seize as with the teeth, grip, bind fast, ζωστῆρι πρισθεὶς ἱππικῶν ἐξ ἀντύγων S. Aj. 1030, cf. ἐκ I.6. [ῑ: ῐ only in later Poets, ἀπέπρῐσε AP 11.14 (Ammian.).]
1 πρίω (impér. πρῖε, f. πρίσω, ao. ἔπρισα [ῑ], pf. πέπρικα en compos. ; pass. ao. ἐπρίσθην, pf. πέπρισμαι) [ῑ]
I scier, Thc. 4, 100 ; Luc. H. conscr. 51 ; au pass. Plut. M. 953b, etc. ; particul. trépaner, Hpc. V.C. 904 ||
II p. ext.
1 frotter comme pour scier, faire grincer : ὀδόντας, Hpc. Progn. 37 ; τοὺς ὀδόντας, Ar. Ran. 927, ou σιαγόνας, Babr. 96, 3, les dents, les mâchoires ; fig. : χόλον ἐπί τινι, A. Rh. 4, 1671, grincer les dents de colère contre qqn ||
2 mordre, Soph. fr. 777 ; Opp. H. 2, 575 ||
3 serrer comme pour scier, d’où serrer fortement, serrer, fixer, Soph. Aj. 1030 ||
Moy. grincer des dents, d’où :
1 s’irriter, se dépiter : τινι, Anth. 9, 77, de qqe ch. ||
2 se tourmenter : μὴ πρίου, Babr. 28, 8, ne te tourmente pas, ne te fais pas tant de souci ||
➳ Ao. [ῐ] Anth. 11, 14.
2 πρίω, contr. p. πρίασο, impér. de πρίαμαι, ou poét. c. ἐπρίασο, 2 sg. impf. du même.
1. zagen:
2. zagend geluid maken, knarsen; bijten:
2. πρίω imperat. aor. med. sing. van πρίασθαι.
πρίω, imperat. πρῖε, Ar. Ran. 927, perf. pass. πέπρισμαι, aor. pass. ἐπρίσθην, die auch von dem durch Poll. 7.114, wie es scheint, mehr empfohlenen u. bei Sp. häufigeren πρίζω abgeleitet werden können;
1) sägen, durchsägen, zerschneiden ; δίχα πρίσαντες, Thuc. 4.100 ; ἐπρίσθησαν, NT. – Auch durchbohren, bei den Aerzten trepanieren.
2) knirschen, πρίειν ὀδόντας, Ar. Ran. 927 ; auch σιαγόνας, Babr. bei Suid., eigtl. die Zähne gegen einander sägen, d.i. mit ihnen knirschen, vor Zorn und Wut ; dah.Ap.Rh. 4.1671 λευγαλέον δʼ ἐπί οἱ πρῖεν χόλον, er knirschte Zorn, wo EM. λευγαλέος δέ οἱ πρῖεν χόλος las u. es durch ἔλαβεν erkl.; vgl. aber δάκνειν χόλον, Ap.Rh. 3.1170, u. δάκνειν θυμόν, Opp. Cyn. 4.138, u. s. auch Meineke quaest. Men. p. 278 ; dah. πριομένα κάλλει Γανυμήδεος Ἥρη, in Zorn gebracht durch die Schönheit, Antip.Thess. 43 (IX.77). – Uebh. beißen, ὀδόντι πρῖε τὸ στόμα, Soph. frg. 777. – Fest wie mit den Zähnen fassen, packen, festhalten, bes. schnüren, festbinden, ζωστῆρι πρισθεὶς ἱππικῶν ἐξ ἀντύγων, Soph. Aj. 1009, Schol. ἐξαφθείς, δεσμευθείς.
3) wie πρήθω, blasen, sprühen, schnauben ; Hesych. erkl. πρίεται durch φυσοῦται, wie man die Stelle aus Ap.Rh. erkl. hat ; vgl. Buttmann Lexil. I p. 105 u. II p. 256.
1) sägen, durchsägen, zerschneiden ; δίχα πρίσαντες, Thuc. 4.100 ; ἐπρίσθησαν, NT. – Auch durchbohren, bei den Aerzten trepanieren.
2) knirschen, πρίειν ὀδόντας, Ar. Ran. 927 ; auch σιαγόνας, Babr. bei Suid., eigtl. die Zähne gegen einander sägen, d.i. mit ihnen knirschen, vor Zorn und Wut ; dah.Ap.Rh. 4.1671 λευγαλέον δʼ ἐπί οἱ πρῖεν χόλον, er knirschte Zorn, wo EM. λευγαλέος δέ οἱ πρῖεν χόλος las u. es durch ἔλαβεν erkl.; vgl. aber δάκνειν χόλον, Ap.Rh. 3.1170, u. δάκνειν θυμόν, Opp. Cyn. 4.138, u. s. auch Meineke quaest. Men. p. 278 ; dah. πριομένα κάλλει Γανυμήδεος Ἥρη, in Zorn gebracht durch die Schönheit, Antip.Thess. 43 (IX.77). – Uebh. beißen, ὀδόντι πρῖε τὸ στόμα, Soph. frg. 777. – Fest wie mit den Zähnen fassen, packen, festhalten, bes. schnüren, festbinden, ζωστῆρι πρισθεὶς ἱππικῶν ἐξ ἀντύγων, Soph. Aj. 1009, Schol. ἐξαφθείς, δεσμευθείς.
3) wie πρήθω, blasen, sprühen, schnauben ; Hesych. erkl. πρίεται durch φυσοῦται, wie man die Stelle aus Ap.Rh. erkl. hat ; vgl. Buttmann Lexil. I p. 105 u. II p. 256.
πρίω
- Ito saw, πρ. δίχα to saw asunder, Thuc.: Pass. to be cut in pieces, Eur.
- IIπρίειν τοὺς ὀδόντας to grind or gnash the teeth, Ar.:—metaph. in Pass. to be irritated, Anth.
- IIIto seize as with the teeth, bind fast, ζωστῆρι πρισθεὶς ἱππικῶν ἐξ ἀντύγων Soph.