πρίων
πρίων, a saw
πρίων2, [comic coinage]
πρίων (A), ὁ, gen. πρίονος S. Tr. 699:—
- saw, IG 1(2).313.129, S. Tr. 699, Fr. 797, Cratin. 437 (pl.), LXX Am. 1.3, Plu. QConv. 2.654f; π. ὀδοντωτός, opp. π. μαχαιρωτός (toothless saw for cutting stone), Gal. 18(2).331; ὀδόντων π. saw of teeth, i.e. jagged row, AP 7.401 (Crin.): abs., serrated ridge of hills, Spanish sierra, LXX Ju. 3.9; ὁ καλούμενος II. Plb. 7.15.6, cf. 1.85.7; λόφοι πάντοθεν ὀξεῖς οἷα πρίονες App. Ill. 25, cf. Str. 14.1.4.
- 2 Saw, nickname of a timber-merchant, Com.Adesp. 823.
- 3 cylindrical saw, trephine, Hp. VC 21. (Oxyt. acc. to Phot., thus differing from part. πρίων, but parox. acc. to Hdn.Gr. 1.20.) [ῑ Trag. and Com., also Opp. H. 5.199; ῐ in later Poets, dat. pl. πρῐόνεσσι Nic. Th. 52, cf. AP 6.204 (Leon.).]
πρίων (B), ὁ,
- Com. Noun, from πρίω, imper. of ἐπριάμην, with a pun upon πρίων (A), χὡ π. ἀπῆν that rasping word, buy . ., Ar. Ach. 36; hence πρίων· ἀγοράζων, Hsch.
1 πρίων, ονος (ὁ) [ῑ]
1 scie, Soph. Tr. 699, fr. 787, etc. ; Plut. Lyc. 13, M. 654f ; πρ. μαχαιρωτός, Gal. scie en forme de couteau, comme celle des tailleurs de pierres ; ὀδοντωτός, Gal. scie à dents ; fig. ὀδόντων, Anth. 7, 401, rangée de dents en forme de scie ; p. anal. chaîne de montagnes à pics dentelés (cf. espagn. sierra), n. de lieux près de Carthage, Pol. 1, 85, 7 ; à Sardes, Pol. 7, 15, 6, etc. ||
2 sorte de foret avec une roue dentelée pour trépaner, Hpc. 913b ||
➳ [ῐ] à l’acc. sg. πρίονα, Anth. 6, 204, et au dat. pl. épq. πριόνεσσι, Nic. Th. 52 (πρίω 1).
2 πρίων, ονος (ὁ) scieur, Crat. (Com. fr. 2, 205) ; Ar. Vesp. 694 conj. (πρίω 1).
3 πρίων (ὁ) marchand, litt. celui qui crie « achetez ! achetez ! » Ar. Ach. 36 (πρίω 2, impér. de πρίαμαι).
4 πρίων, ουσα, ον, part. prés. de πρίω 1.
2. πρίων, ὁ, kom. woordspeling met 1. πρίω en πρίασθαι , ‘die man met zijn afgezaagde ‘kopen!, kopen!’’, ‘de heer Koopmans’.
3. πρίων ptc. praes. act. van 1. πρίω.
πρίων, ονος, ὁ, die Säge ; πρίονος ἐκβρώματʼ ἐν τομῇ ξύλου, Soph. Trach. 696 ; Ar. Ach. 36 ; ὀδοντωτός, mit Zähnen, μαχαιρωτός, die Steinsäge ohne Zähne, Galen. Uebertr., πρίων ὀδόντων, eine Reihe sägeförmig stehender Zähne, Crinag. 37 (VII.401). – Eine Art Bohrer zum Trepanieren, Medic. – Phot. lex. p. 331 unterscheidet πριών, die Säge, u. πρίων, der Sägende, vgl. Meineke com. II p. 205, wie auch πρίωνʼ für πρίονθʼ Ar. Vesp. 694 von Dindorf geschrieben wird.
[Ι ist von Natur lang, wie die Stellen aus Soph. u. Ar. zeigen ; vgl. Porson Eur. Med. 5 ; aber Sp., wie Nic. Ther. 52 u. Leon.Tar. 28.2 (VI.204), brauchen es auch kurz. Vgl. Jacobs AP p. 1050.]
[Ι ist von Natur lang, wie die Stellen aus Soph. u. Ar. zeigen ; vgl. Porson Eur. Med. 5 ; aber Sp., wie Nic. Ther. 52 u. Leon.Tar. 28.2 (VI.204), brauchen es auch kurz. Vgl. Jacobs AP p. 1050.]
πρίων
- Ia sawyer, Ar.
- IIa saw, Soph.; πρίων ὀδόντων a saw of teeth, i. e. a jagged row, Anth.; v. πρίων2. ῑ, Attic; but ι in later Poets.
πρίων2
- a comic Noun, formed from πρίω, imperat. of ἐπριάμην, with a pun upon πρίων, a saw, ὁ πρ. ἀπῆν that rasping word "buy" was unknown, Ar.