συμφυής
συμφυής, born with one, congenital, natural
συμφῠής, ές,
- born with one, congenital, natural, ὕδωρ . . εἴτʼ ἐπακτὸν εἴτε συμφυές Arist. Mete. 382b11; συμφυέστερον ἀνελευθερία . . τῆς ἀσωτίας Id. EN 1121b14; σ. κακά Plb. 6.4.8. Adv., συμφυῶς ἔχειν πρὸς ἄλληλα to be naturally related, Arist. Phgn. 805a10, cf. Ael. NA 12.27.
- 2 adapted by nature, ἀκοῇ σ. ἀήρ Arist. de An. 420a4; τοῖς σώμασιν Epicur. Fr. 30, cf. Ep. 1 p.14 U.
- II grown together, naturally united, of the embryo in the womb, Arist. GA 737b17; of the shells of bivalves, opp. μονοφυής, Id. HA 525a22, Fr. 304; of roots or branches, Thphr. HP 5.2.4, al.; also σ. λίθος compact, solid, Id. CP 3.6.5; τοῖχος D.S. 2.49.
- 2 c. dat., attached, adhering, ἡ γλῶττα τῇ κάτω σιαγόνι σ., of the crocodile, Arist. PA 660b28; συμφυεῖς οἱ τένοντες ὑπάρχουσι τοῖς ὀστοῖς Gal. 6.194; μῆλον . . σ. ἀκρεμόσιν AP 6.252 (Antiphil.): abs., forming one body, coalescing, of the tongue of the τέττιξ, Arist. HA 532b12; of vision and the organ of vision, Pl. Ti. 45d, cf. Sph. 247d; of matter, cohesive, compact, Arist. GC 327a1, Ph. 255a12; τὰ συμφυέα the undivided (median) organs, viz. tongue and nose, opp. διεστῶτα (eyes, arms, legs), Aret. SD 1.7; τῷ κοινῷ συμφυεῖς organic parts of the commonwealth, Plu. Lyc. 25.
- III rarely c. gen., γένος ἀνθρώπων σ. τοῦ παντὸς χρόνου congenital or bound up with . ., Pl. Lg. 721c; σ. ἡμῶν combined with us, Id. Ti. 64d.--Cf. σύμφυτος.
συμφυής, ής, ές :
I qui croît ou grandit avec, dat. Plat. Soph. 247d, etc. ; gén. Plat. Leg. 721c ; p. suite :
1 qui tient à, attaché à, qui fait corps avec, dat. Arstt. P.A. 2, 17, 10 ; Anth. 6, 252 ; abs. en parl. de l’embryon dans le sein de la mère, Arstt. G.A. 2, 4, 2 ; des coquilles de mollusques, Arstt. H.A. 4, 1, 28 ; d’arbres, de racines, Th. H.P. 5, 2, 4, etc. ; p. suite, compact, solide, Th. C.P. 3, 6, 5 ||
2 naturel, inné, Arstt. Nic. 4, 1, 37 ; p. opp. à ἐπακτός, Arstt. Meteor. 4, 5, 5, etc. ||
II de même nature que, dat. Plat. Tim. 88a, etc. ; Arstt. Nic. 4, 1, 3 ; Pol. 6, 4, 6 ; abs. El. N.A. 5, 21 et 51 ; 17, 12 ; Pol. 6, 4, 8 ; 6, 10, 7 ||
Cp. συμφυέστερος, Arstt. Nic. 4, 1, 37.
Étym. συμφύω.
1. aangeboren, natuurlijk, congenitaal.
2. van nature verbonden (met), nauw verwant (aan); met gen.
συμφυής, ές, zusammengewachsen, von Natur womit verbunden, fest vereinigt ; Plat. Tim. 45d ; σῶμα ὅταν μέγα σμικρᾷ ξυμφυὲς διανοίᾳ γένηται, 88a ; κακόν, Pol. 6.4.6, 6.10.7 ; Plut. Lyc. 25 nennt die Bienen τῷ κοινῷ συμφυεῖς ἀεί, die dazu geschaffen sind, für die Gemeinschaft zu arbeiten.
συμφυής
συμ-φυής, ές
φύομαι
- Iborn with one, congenital, natural, Plat., etc.
- 2adapted by nature, Plut.
- IIattached, adhering, τινί to a thing, Anth.