συμφυτεύω
συμφυτεύω, to plant along with
συμφῠτ-εύω,
- plant along with or together, Gp. 12.7.2:—Pass., c. dat., Dsc. 4.162, 5.67.
- 2 metaph., σύν τέ οἱ δαίμων φυτεύει δόξαν helps him to achieve glory, Pi. I. 6(5).12; δοκῶν ξυμφυτεῦσαι τοὔργον to have had a hand in contriving, S. OT 347:—Pass., to be implanted also, ἐν τῷ αὐτῷ σώματι συμπεφ. τῇ ψυχῇ αἱ ἡδοναί X. Mem. 1.2.23.
συμ·φυτεύω [φῠ] planter avec ou ensemble, Geop. 5, 15, 6 ; fig. c. à d. :
1 faire naître en même temps, Pd. I. 5 (6), 16 ; d’où συμπεφυτευμένος, η, ον, Xén. Mem. 1, 2, 23, inné, naturel ||
2 comploter, aider à machiner, Soph. O.R. 347.
συμφυτεύω, mit od. zugleich pflanzen, in tmesi, Pind. I. 5.12 ; übertr., ξυμφυτεῦσαι τοὔργον, mit anstiften, Soph. O.R. 347.
[συμφυτεύω, v. σύν 2. a.]
συμφυτεύω
fut. σω
- to plant along with or together: metaph. to have a hand in contriving, Soph.:—Pass. to be implanted also, Xen.