συνοργίζομαι
συνοργίζομαι, to be angry together with
Could not find συνοργιζόμενον in Logeion dictionaries.
συνοργιζόμενον present middle participle masculine accusative singular, present middle participle neuter accusative singular, present middle participle neuter nominative singular, present middle participle neuter vocative singular of συνοργίζομαι
συνοργίζομαι, fut. -ισθήσομαι D. 21.100, -ιοῦμαι Lib. Or. 42.29: aor. συνωργίσθην D. 21.6:—
- to be angry together, τοῖς ἀδικηθεῖσιν Isoc. 4.181, cf. Plu. Frat. 2.490c: abs., D. 21.6, Plu. Adul. 2.63c, Marin. Procl. 20; meet anger with anger, Phld. Ir. p.34 W.
συν·οργίζομαι (f. -ισθήσομαι, réc. -ιοῦμαι, ao. συνωργίσθην) s’associer à la colère ou à l’indignation de, dat. Isocr. 78e ; Dém. 516, 7 ; 547, 6, etc. ||
➳ Fut. συνοργισθήσομαι, Dém. 547, 6 ; f. réc. συνοργιοῦμαι, Lib. 236b.
συνοργίζομαι, pass., mit, zugleich, zusammen zürnen ; συνοργισθῆναι τοῖς ἀδικηθεῖσι, Isocr. 4.181 ; fut. συνοργισθήσομαι, Dem. 21.100 ; Folgde, wie Pol. 3.31.9, Plut. am. et ad. discr. 31, Luc. Abdic. 9.
συνοργίζομαι
aor1 -ωργίσθην
- Dep.:— to be angry together with, τινι Isocr., Dem., etc.