συνορίνω
συνορίνω, to rouse
συνορίνω [ῑ],
- rouse or stir up, ἵνα οἱ σὺν θυμὸν ὀρίνῃς Il. 24.467:— Pass., συνορινόμεναι κίνυντο φάλαγγες 4.332; κέαρ συνορίνεται ἄτῃ is stirred up, agitated, A.R. 3.56.
συν·ορίνω [ῑ] exciter ensemble, au moy. se mettre ensemble en mouvement, s’ébranler, Il. 4, 332 ; A. Rh. 3, 56.
1. act. met acc. (causat.) in beweging brengen; overdr. ontroeren:
2. med.-pass., intrans. in beweging komen:
συνορίνω, mit, zusammen erregen, aufregen, bes. zum Zorn, ἵνα οἱ σὺν θυμὸν ὀρίνῃς, Il. 24.467, 568.
Med. sich zusammen in Bewegung setzen, νέον συνορινόμεναι κίνυντο φάλαγγες, Il. 4.332.
Med. sich zusammen in Bewegung setzen, νέον συνορινόμεναι κίνυντο φάλαγγες, Il. 4.332.
συνορίνω
[συν- 3.]
To put into common motion, launch in a body : συνορινόμενοι κίνυντο φάλαγγες Il. 4.332.
συνορίνω : only mid. part., φάλαγγες συνορῑνόμεναι, stirring or beginning to move (together), Il. 4.332†.
συνορίνω
only in pres.
- to rouse or stir up together, Il.:—Pass., συνορινόμεναι φάλαγγες the lines with one impulse, Il.