συνοργίζομαι
συνοργίζομαι, to be angry together with
Could not find συνοργιούμενον in Logeion dictionaries.
συνοργιούμενον future middle participle masculine accusative singular, future middle participle neuter nominative singular, future middle participle neuter vocative singular, future middle participle neuter accusative singular of συνοργίζομαι
συνοργίζομαι, fut. -ισθήσομαι D. 21.100, -ιοῦμαι Lib. Or. 42.29: aor. συνωργίσθην D. 21.6:—
- to be angry together, τοῖς ἀδικηθεῖσιν Isoc. 4.181, cf. Plu. Frat. 2.490c: abs., D. 21.6, Plu. Adul. 2.63c, Marin. Procl. 20; meet anger with anger, Phld. Ir. p.34 W.
συν·οργίζομαι (f. -ισθήσομαι, réc. -ιοῦμαι, ao. συνωργίσθην) s’associer à la colère ou à l’indignation de, dat. Isocr. 78e ; Dém. 516, 7 ; 547, 6, etc. ||
➳ Fut. συνοργισθήσομαι, Dém. 547, 6 ; f. réc. συνοργιοῦμαι, Lib. 236b.
συνοργίζομαι, pass., mit, zugleich, zusammen zürnen ; συνοργισθῆναι τοῖς ἀδικηθεῖσι, Isocr. 4.181 ; fut. συνοργισθήσομαι, Dem. 21.100 ; Folgde, wie Pol. 3.31.9, Plut. am. et ad. discr. 31, Luc. Abdic. 9.
συνοργίζομαι
aor1 -ωργίσθην
- Dep.:— to be angry together with, τινι Isocr., Dem., etc.