συνοργίζομαι
συνοργίζομαι, to be angry together with
Could not find συνοργισθεὶς in Logeion dictionaries.
συνοργισθεὶς aorist passive participle masculine nominative singular, aorist passive participle masculine vocative singular of συνοργίζομαι
συνοργίζομαι, fut. -ισθήσομαι D. 21.100, -ιοῦμαι Lib. Or. 42.29: aor. συνωργίσθην D. 21.6:—
- to be angry together, τοῖς ἀδικηθεῖσιν Isoc. 4.181, cf. Plu. Frat. 2.490c: abs., D. 21.6, Plu. Adul. 2.63c, Marin. Procl. 20; meet anger with anger, Phld. Ir. p.34 W.
συν·οργίζομαι (f. -ισθήσομαι, réc. -ιοῦμαι, ao. συνωργίσθην) s’associer à la colère ou à l’indignation de, dat. Isocr. 78e ; Dém. 516, 7 ; 547, 6, etc. ||
➳ Fut. συνοργισθήσομαι, Dém. 547, 6 ; f. réc. συνοργιοῦμαι, Lib. 236b.
συνοργίζομαι, pass., mit, zugleich, zusammen zürnen ; συνοργισθῆναι τοῖς ἀδικηθεῖσι, Isocr. 4.181 ; fut. συνοργισθήσομαι, Dem. 21.100 ; Folgde, wie Pol. 3.31.9, Plut. am. et ad. discr. 31, Luc. Abdic. 9.
συνοργίζομαι
aor1 -ωργίσθην
- Dep.:— to be angry together with, τινι Isocr., Dem., etc.