σύνθρονος
σύνθρονος, enthroned with
Could not find σύνθρονόν in Logeion dictionaries.
σύνθρονόν masculine accusative singular, feminine accusative singular, neuter nominative singular, neuter accusative singular of σύνθρονος
σύνθρονος, ον,
- enthroned with, σύνθρονος Ἡφαίστῳ Orac. ap. Luc. Peregr. 29, cf. OGI 383.60 (Nemrud Dagh, i B.C.), D.S. 16.92, etc.; σ. τέρμασιν εὐμαθίας AP 12.257.8 (Mel.): c. gen., σ. τῶν ἐν Αἰγύπτῳ θεῶν IG 14.961 (Rome), cf. Ph. 1.136; σ. Δίκης, of a Roman proconsul, Supp.Epigr. 4.467.6 (Didyma, iii A.D.): abs., σ. Δίκη AP 9.445 (Jul. Aeg.).
σύν·θρονος, ος, ον, assis ensemble sur le trône, qui règne avec, dat. DS. 16, 92 ; Anth. 1, 24 ; Oracl. (Luc. Per. 9) ; abs. Anth. 9, 445.
Étym. σύν, θρόνος.
σύνθρονος, mit, zugleich, beisammen, daneben sitzend, thronend, mit herrschend ; Δίκη, Iul. Aeg. 39 (IX.445); Luc. Mort.Peregrin. 29.
σύνθρονος
σύν-θρονος, ου,
- enthroned with, τινι Anth.