ἀναπόδραστος
ἀναπόδραστος, unavoidable, not to be escaped
ἀναπό-δραστος, ον,
- unavoidable, not to be escaped, Arist. Mu. 401b13, Plu. Superst. 2.166e, Alex.Aphr. Fat. 166.3; τὸ ἀ. Plot. 4.3.13.
- 2 Act., unable to run away, AB 392, Alb. Intr. 6.
1 a lo que no se escapa, inevitable
ἀναπόδραστον αἰτίαν
como etim. de Adrasteaτὴν τῶν θεῶν ἀναπόδραστον ἐφόρασιν
• τὸ ἀ. lo inevitable Plot.4.3.13.
2 que no puede escapar
τὰ δόγματα ... ἐν τῇ ψυχὴ ἀναπόδραστα
ἀν·απόδραστος, ος, ον, inévitable, Arstt. Mund. 7, 5 ; Plut. M. 166e.
Étym. ἀν-, ἀποδιδράσκω.
ἀναπόδραστος, unentrinnbar, Arist. mund. 7.5 ; bei Plut. Superst. 4 δοῦλος, ein Sklav, der nicht entfliehen kann.