ἀναπόδεικτος
ἀναπόδεικτος, not proved, undemonstrated
ἀναπό-δεικτος, ον,
- not proved, undemonstrated, Lycurg. 129, Arist. EN 1143b12. Adv. -τως without proof, Plu. CG 10.
- II of first principles, indemonstrable, Pl. Def. 415b, Arist. APr. 53b2, 57b33, al.; ἀ. συλλογισμοί, of syllogisms, Chrysipp.Stoic. 2.79, al. Adv. -τως S.E. P. 1.173, Gal. 17(2).160.
- 2 incapable of proof, Plu. Cor. 20.
- III Act., furnishing no proof, PPar. 15.3.62, cf. Stoic. 2.90.
I
1 indemostrado
λόγος
φάσις
2 indemostrable
ὑπόθεσις· ἀρχὴ ἀναπόδεικτος
συλλογισμός
αἰτία
3 no probatorio
ἀντίδικος
II adv. -ως sin prueba
τὸ προειρημένον ἀ. ἐρρίφθαι
ἀν·απόδεικτος, ος, ον :
1 non prouvé, non démontré, Arstt. Nic. 11, 6 ||
2 qui n’a pas besoin d’être démontré, Arstt. An. pr. 2, 1, 7, etc.
Étym. ἀν-, ἀποδείκνυμι.
1. niet bewezen; adv.
2. niet te bewijzen.
ἀναπόδεικτος, unerweislich, ἀρχή Plat. Def. 415a ; Arist. Eth. 6.11, unerwiesen ; ἀπόφασις Pol. 7.18.
• Adv. -δείκτως , Sp.
• Adv. -δείκτως , Sp.