ἀναπόβλητος
ἀναπόβλητος, not capable of being lost
ἀναπό-βλητος, ον,
- not capable of being lost, ἀγαθά S.E. P. 3.238, cf. Cleanth.Stoic. 1.129, Alex.Aphr. Quaest. 121.16.
1 que no puede perderse
ἀγαθά
ἀρετή
2 adv. -ως inseparablemente Cyr.Al.Pulch.p.36.7.
ἀν·απόβλητος, ος, ον, qu’on ne peut perdre, Sext. P. 3, 238 ; Clém. 859.
Étym. ἀν-, ἀποβάλλω.
ἀναπόβλητος, unverwerflich, unverächtlich.