ἀναπότευκτος
ἀναπότευκτος, unerring in its aim
ἀναπό-τευκτος, ον,
- unerring in its aim, ὄρεξις Arr. Epict. 2.8.29; of persons, 1.4.11, al. Adv., Comp. -ότερον 4.6.26.
1 no malogrado
ὄρεξις
2 de pers. no frustrado
ὀρέξει
3 adv. compar.
εἰ ὀρέγονταί σου ἀναποτευκτότερον
si ven sus deseos menos malogrados que tú
ἀν·απότευκτος, ος, ον, qui obtient ce qu’il désire, Arr. Epict. 1, 4, 11, etc. ; en parl. du désir lui-même, non satisfait, Arr. Epict. 2, 8, 29.
Étym. ἀν-, ἀποτυγχάνω.
ἀναπότευκτος, nicht verfehlend, Arrian. Epict. 2.9.