ἀποδεκτέον
ἀποδεκτέον, one must receive from others
ἀποδεκ-τέον, (ἀποδέχομαι)
- one must receive from others, τὰ εἰσφερόμενα X. Oec. 7.36.
- 2 one must accept, allow, admit, c. acc. rei, λόγον Pl. Lg. 668a: c. gen. et part., ἀ. τινὸς λέγοντος Id. Tht. 160c, R. 379c; μὴ ἄλλως ἀ. λεγομένης τέχνης; Id. Phdr. 272b.
- 3 Adj. -τέος, α, ον, Vett.Val. 329.16, Zos.Alch. p.229 B.
1 hay que recibir
τὰ εἰσφερόμενα
2 hay que aceptar
λόγον
τὸ βέλτιον
• c. gen. de pers.
ἄλλου λέγοντος
• c. gen. de cosa
μὴ ἄλλως πως ἀποδεκτέον λεγομένης λόγων τέχνης;
ἀποδεκτέον, vb. d’ἀποδέχομαι, Xén. Œc. 7, 38 ; Plat. Leg. 668a, etc.
1. men moet accepteren
2. met adv. men moet ... opvatten: