ἀποδεκτέος
ἀποδεκτέος, one must receive from others
digno de alabanza
ὅθεν ἀποδεκτέος ὁ τοιοῦτος
οἱ τοιοῦτοι οὐκ ἀποδεκτέοι οὔτε παρὰ Θεῷ οὔτε φιλοσόφοις ἀνθρώποις
ἀποδεκτέος
verb. adj. of ἀποδέχομαι.
- 1one must receive from others, τι Xen.
- 2one must accept, allow, admit, τι Plat.; c. gen. pers. et part., ἀπ. τινὸς λέγοντος Plat.