ἀχρηστέω
ἀχρηστέω, to be useless
ἀχρησ-τέω,
- to be useless, S.E. M. 1.259.
ser inútil de la gramática, S.E.M.1.54, cf. 259.
ἀχρηστέω-ῶ (seul. prés.) être inutile, Sext. M. 1, 259.
Étym. ἄχρηστος.