ἀδικέω

ἀδικέω, ἀδικέω, ἀδικήσω, ἠδίκησα, ἠδίκηκα, ἠδίκημαι, ἠδικήθην, do wrong, wrong

Could not find ἠδίκηκά in Logeion dictionaries.

ἠδίκηκά Verb: perfect active indicative 1st singular of ἀδικέω

ἀδῐκέω, Aeol. ἀδικήω Sapph. 1.20, Dor. ἀδικίω Tab.Heracl. 1.138: Ion. impf. ἠδίκεον or ἠδίκευν Hdt. 1.121:—Pass., fut. in med. form ἀδικήσομαι E. IA 1436, Th. 5.56, etc.; also ἀδικηθήσομαι Apollod. 1.9.23, etc.: —

to be ἄδικος, do wrong (defined by Arist. Rh. 1368b6 τὸ βλάπτειν ἑκόντα παρὰ τὸν νόμον, cf. ἀδίκημα), τῶν ἀδικησάντων τίσις ἔσσεται those who have sinned, h.Cer. 367; freq. in Hdt. and Att.; τἀδικεῖν wrong-doing, S. Ant. 1059; τὸ μὴ ἀδικεῖν righteous dealing, A. Eu. 85, 749:— in legal phrase, do wrong in the eye of the law, the particular case being added in part., as Σωκράτης ἀ. . . ποιῶν . . καὶ διδάσκων Pl. Ap. 19b, cf. X. Mem. 1.1.1: c. acc. cogn., ἀδικίαν, ἀδικήματα, etc., Pl. R. 344c, 409a, cf. Arist. Rh. 1389b7; also ἀ. οὐδὲν ἄξιον δεσμοῦ Hdt. 3.145; ἀ. πολλά, μεγάλα, etc., Pl. Smp. 188a, al.; οὐδέν, μηδὲν ἀ. ib., al.:—ἀ. περὶ τὰ μυστήρια D. 21.175, cf. IG 2.811c154; ἀ. εἰς πόλιν, κτῆμα, Lib. Or. 15.39, 31.7:—in games or contests, play foul, Ar. Nu. 25, Arist. EN 1123b32.
- - - b in pres., to be in the wrong, εἰ μὴ ἀδικῶ γε if I am not mistaken, Pl. Chrm. 156a.
- II trans. c. acc. pers., wrong, injure, Archil. Supp. 2.13, Sapph. 1.20, Epich. 286, Hdt. 1.112, etc.:— ruin, of a girl, Men. Georg. 30: c. dupl. acc., wrong one in a thing, Ar. Pl. 460; ἃ πολλοὺς ὑμῶν ἠδίκηκεν D. 21.129; μείζονʼ ἢ ἐλάττονα ἀ. τινά 20.124; ἀ. ἀδικίαν περί τινας Pl. Lg. 854e:—Pass., to be wronged, injured, μὴ δῆτʼ ἀδικηθῶ S. OC 174; ἀ. εἴς τι E. Med. 265; μέγιστα ἀ. Aeschin. 3.84; οὔτʼ ἀδικεῖ οὔτʼ ἀδικεῖται Pl. Smp. 196b, etc.; pres. ἀδικεῖται, -ούμενος used for the pf. ἠδίκηται, -ημένος (v. supr. I), Antipho 4.4.9, Pl. R. 359a: c. acc., to be defrauded of, μισθὸν ἀδικίας v.l. in 2 Ep.Pet. 2.13.
- - 2 harm, injure, ἀ. γῆν Th. 2.71, etc.; ἵππον X. Eq. 6.3; esp. in Medical sense, ἄνθρωπον Hp. Nat.Hom. 9; νεφρούς Diph.Siph. ap. Ath. 2.62f; τέμνειν καὶ θλᾶν καὶ ὁπωσοῦν ἄλλως ἀ. Gal. UP 13.8, cf. Archig. ap. Philum. Ven. 14.

I intr. o con ac. de cosa o int.

1 violar la ley divina, cometer impiedad τῶν ἀδικησάντων τίσις ἔσσεται (al no realizar los sacrificios debidos) h.Cer.367, οὐδεὶς ἀνθρώπων ἀδικῶν τίσιν οὐκ ἀποτίσει Orác. en Hdt.5.56, cf. X.An.1.4.9

• c. ac. ἀδικεῖς αὖ τιμὰς ἐνέρων E.Alc.30, τὰ τῶν θεῶν E.Ph.958, c. prep. περὶ τὴν ἑορτήν D.21.175, περὶ τὰ μυστήρια D.21.175, περὶ τὰ ἐν τοῖς νεωρίοις IG 2².1631.400 (IV a.C.), εἰς πόλιν Lib.Or.15.39, εἰς τὸ κτῆμα Lib.Or.31.7

• gener. obrar mal violando una ley moral, cometer una falta οὐκ ἠδίκησεν ἀλλ' ἠτύχησεν (de Helena), Gorg.B 11.15, καὶ γὰρ τούτων ἕνεκά τις ἂν ἀδικήσειεν; (haciendo el bien a los amigos y el mal a los enemigos), Gorg.B 11a.18, ὡς ὑβρίσας ἠδίκησεν Gorg.B 11.7

• más general que conceptos tradicionalmente jurídicos μήτε κλέπτῃ μήτε ἀδικῇ Democr.B 253, παρανομοῦντά τε καὶ ἀδικοῦντα Pl.R.338e, περὶ θεοὺς ... ἠδικηκὼς τῶν μεγάλων τινὰ καὶ ἀπορρήτων ἀδικιῶν Pl.Lg.854e

• deshonrar πατρὸς ... λέχη E.El.920

• abs. defraudar Hdt.4.196.

2 violar la legalidad, cometer injusticia, delinquir καλὸν τὸν ἀδικέοντα κωλύειν Democr.B 38, τὸ μὴ ἀδικεῖν A.Eu.85, τὸ ἀ. Arist.Rh.1368^b6, μὴ ἀ. Fauorin.De Ex.24.2

• abs. Act.Ap.25.11

• v. pas. sufrir injusticia οὔτ' ἀδικεῖ οὔτ' ἀδικεῖται Pl.Smp.196b, ἵνα μὴ ἀδικηθῶ para que yo no sufra injusticia, PEnteux.46.8 (III a.C.), cf. LXX 2Ma.3.12

• prob. atentar contra el estado establecido συνόδοις τοῖς ἀδικοῦσι φίλαις Sol.3.22, Σωκράτης ἀδικεῖ ... ποιῶν ... καὶ διδάσκων Pl.Ap.19b, Σωκράτης ... ἀδικεῖ δὲ καὶ νέους διαφθείρων Sócrates atenta también contra la ley al corromper a los jóvenes X.Mem.1.1.1

• c. ac. int. ἀ. ἀδικίαν Pl.R.344c, ἀ. ἀδικήματα Pl.R.409a, Arist.Rh.1389^b7, οὐδέν Hdt.3.145, ὅσα ἀδικεῖ Th.6.77, πολλά Pl.Smp.188a, μέγιστα ἠδίκησθε Aeschin.3.84

• en concursos atléticos o de otro tipo hacer trampa Ar.Nu.25, Arist.EN 1123^b32.

3 estar equivocado εἰ μὴ ἀδικῶ Pl.Chrm.156a.

II tr.

1 c. ac. de pers. ofender, perjudicar en rel. c. el juramento ὅς μ' ἠδίκησε λ[ὰ]ξ δ' ἐφ' ὁρκίοισ' ἔβη Hippon.194.15

• en el matrimonio γυνὴ ἀδικουμένη πρὸς ἀνδρός mujer ofendida e.d. abandonada por su marido E.Andr.673, cf. Med.265, Epich.270

• en el amor τίς σ', ὦ Ψάπφ', ἀδίκησι; Sapph.1.20

• abs. Thgn.1283

• deshonrar a una muchacha, Men.Georg.30

• en historiadores para designar los motivos que conducen a ruptura de hostilidades o cosas semejantes agraviar, causar daños οἱ πρότερον ἀδικήσαντες Πέρσας Hdt.4.119, cf. Th.1.86, X.Cyr.2.4.7, en fórmulas de tratados, X.An.4.4.6

• gener. causar daño, perjudicar, agraviar ἀ. τοὺς δεσπότας Hdt.1.112

• abs. τὸν ἀδικοῦντα τιμωρούμενος Gorg.B 11a.3, σοφὸς σὺ μάντις, ἀλλὰ τἀδικεῖν φιλῶν eres sabio adivino, pero que gusta de hacer daño S.Ant.1059

• c. doble ac. εἰ μηδὲν ... ὑμᾶς ἀδικῶ Gorg.B 11a.31, τί οὖν ἀδικοῦμεν τοῦτό σε; Ar.Pl.460, οὐκ, εἰ ... ἀδικήσομέν τιν' ἢ μείζον' ἢ ἐλάττονα, δεινόν ἐστιν D.20.124, ἃ πολλοὺς ὑμῶν ἠδίκηκεν, τί σε ἠδίκησε Χρύσιππος ...; Arr.Epict.3.24.81, ἅ με ἠδίκησεν LXX Pr.24.29, οὐδέν με ἠδικήσατε Ep.Gal.4.12

• v. pas. con suj. paciente ser objeto de injusticia por τὸ ὑπὸ ξένων ἀδικεῖσθαι χα[λεπόν, ἀλλὰ τὸ ὑπὸ] καὶ ξυγγενῶν χαλεπώτατον POxy.2713.3, cf. BGU 2061.3, 24 (ambas III d.C.), ἀδικούμενοι μισθὸν ἀδικίας siendo objeto de injusticia como pago de su injusticia, 2Ep.Petr.2.13.

2 en sent. físico, c. ac. de pers., anim. o cosa hacer daño, maltratar μηδ' ἀδίκει μ' Theoc.8.64

• v. pas. μὴ δῆτ' ἀδικηθῶ S.OC 174

• abs. LXX Ex.2.13

• esp. en sent. médico causar lesiones, hacer daño, sentar mal ἄνθρωπον Hp.Nat.Hom.9, νεφρούς Diph.Siph. en Ath.62f, τέμνειν καὶ θλᾶν καὶ ὁποσοῦν ἄλλως ἀ. Gal.4.113, cf. Archig. en Philum.Ven.14.9, ἐν ταῖς οὐραῖς αὐτῶν ἡ ἐξουσία αὐτῶν ἀδικῆσαι τοὺς ἀνθρώπους Apoc.9.10.

3 perjudicar, echar a perder (ἵππον) X.Eq.6.3, ἔλαιον καὶ τὸν οἶνον Apoc.6.6, τὴν στήλην SEG 6.427 (Licaonia, imper.)

• asolar γῆν Th.2.71, χώραν Plb.32.9.1, τὴν γῆν καὶ τὴν θάλασσαν Apoc.7.2

• v. pas. οὔτε ἀπ' ἄλλου ζῴου ἢ πάχνης ἀδικηθήσεται ἡ ἄμπελος Gp.5.30.2

• fig. τὸ δὲ μέτρον ἠδίκητο se hizo violencia al metro D.H.Comp.9.8.

ἀδικέω-ῶ (impf. ἠδίκουν, f. ἀδικήσω, ao. ἠδίκησα, pf. ἠδίκηκα) [ᾰῐ]

I intr.

1 être injuste, commettre une injustice, avoir un tort, être coupable, Hh. Cer. 368 ; Att. (Plat. Gorg. 474b, etc.) ; τὸ ἀδικεῖν ἐστι τὸ βλάπτειν ἑκόντα παρὰ τὸν νόμον, Arstt. Rhet. 1, 10, être injuste (ἀδικεῖν) c’est nuire volontairement, contrairement à la loi ; ἀδ. ἀδικίαν ou ἀδίκημα, Plat. Rsp. 344c, 409a, etc. commettre une injustice ou une faute ; ἀδ. πολλά, Plat. Conv. 188b, etc. avoir beaucoup de torts ; οὐδὲν ἀδ. Plat. Conv. 188a, n’avoir aucun tort ||

2 particul. être coupable au regard de la loi, agir illégalement : Σωκράτης ἀδικεῖ ποιῶν... καὶ διδάσκων, Plat. Ap. 19b, Socrate est coupable en faisant... et en instruisant ; ὁ ἀδικῶν, Att. le délinquant, l’accusé ; ὁ ἀδικούμενος, Att. le plaignant, l’accusateur ||

II tr.

1 faire tort à, nuire à : τινα, Hdt. 1, 112, etc. ; περί τινα, Plat. Leg. 854e, à qqn ; περί τι, CIA. 2, 811 c, 154 (323 av. J.-C., v. Meisterh. p. 181, 45) causer un dommage en ce qui regarde qqe ch. ; avec double rég. : τί τινα, Att. (Plat. Theæt. 174c, Prot. 310d, etc.) ; τινα περί τινος, Plat. Leg. 854e ; τινα εἴς τι, Arstt. Rhet. 2, 12, 15, à qqn en qqe eh. ; τὰ μέγιστα, τὰ ἔσχατα ἀδ. τινα, Att. causer les plus grands dommages à qqn ; au pass. (f. ἀδικήσομαι, postér. -ηθήσομαι) subir une injustice, un tort, un dommage, Thc. 1, 77 ; ὑπό τινος, Luc. Tim. 38, de la part de qqn ; εἴς τι, Eur. Med. 265, en qqe ch. ; μεγάλα ἀδικεῖσθαι, Eschn. 65, 35, subir de grands dommages ||

2 au sens matér. gâter, endommager, avarier, Thc. 2, 71, etc., Xén. Eq. 6, 3 ||

➳ Prés. au sens du pf. « j’ai commis une faute », d’où « je suis coupable », Ant. 4, δ, 9 Baiter-Sauppe ; Xén. An. 7, 7, 31 ; Plat. Rsp. 359a, etc. Prés. éol. 3 sg. ἀδικήει, Sapph. 1, 20. Impf. ion. ἠδίκεον, Hdt. 1, 121. Fut. moy. ἀδικήσομαι, au sens pass. Eur. I.A. 1437 ; Thc. 5, 56, etc. Fut. pass. -ηθήσομαι, Apd. 1, 9, 23. Au lieu du part. pf. pass. ἀδικειμένος dor. p. ἠδικημένος, v. ἀδικείμενος.

Étym. ἄδικος.

ἀδικέω [ἄδικος] Aeol. praes. 3 sing. ἀδίκησι, Dor. praes. 1 plur. ἀδικεῦμεν, Ion. imperf. ἠδίκεον en ἠδίκευν
1. onrecht plegen, onrechtmatig handelen: πότερον δοκεῖ σοι ... κάκιον εἶναι, τὸ ἀδικεῖν ἢ τὸ ἀδικεῖσθαι; wat lijkt jou slechter te zijn: onrecht te doen of onrecht te ondergaan? Plat. Grg. 474c; ἀδικεῖν ὡμολόγει hij gaf toe dat hij onrechtmatig handelde Lys. 1.25; met acc. v.h. inw. obj.: ἠδικηκότα τὴν ὅλην ἀδικίαν dat hij het complete scala aan onrecht heeft begaan Plat. Resp. 344c; met περί + acc.: ἀ. περὶ τὰ μυστήρια onrechtmatig handelen met betrekking tot de mysteriën Dem. 21.175; met niet-menselijk subj. kwaad doen, schade veroorzaken: καὶ οὐδὲν ἠδίκησεν en ze (het warme en het koude) doen geen kwaad Plat. Smp. 188a; uitdr. εἰ μὴ ἀδικῶ als ik me niet vergis: σὺ δὲ τοῦτ’ ἔχεις λέγειν; — Εἰ μὴ ἀδικῶ γ(ε) kun je dat zeggen? — jazeker, tenzij ik goed fout zit Plat. Resp. 608d; valsspelen (bij paardenraces); jur., alleen praes. schuldig zijn: ἀξιῶ ... εἰ μὲν ἀδικῶ, μηδεμιᾶς συγγνώμης τυγχάνειν als ik schuldig ben, vraag ik absoluut geen vergiffenis Lys. 3.4; ἀδικεῖ Σωκράτης οὓς μὲν ἡ πόλις νομίζει θεοὺς οὐ νομίζων Socrates is schuldig omdat hij niet gelooft in de goden in wie de stad gelooft Xen. Mem. 1.1.1.
2. met acc. iem. onrecht doen, onjuist behandelen, schade berokkenen: οὐ ... σὺ ἁλώσεαι ἀδικέων τοὺς δεσπότας jij zult er niet op betrapt worden dat je je meesters verkeerd behandelt Hdt. 1.112.3; met dubb. acc.: σκοπεῖ εἴ τινά τι ἠδίκηκεν hij kijkt of hij iemand enig onrecht heeft gedaan Plat. Resp. 330e; φαίνεται οὐδὲν ἀδικέοντα τὸν ἄνθρωπον het blijkt dat het de patiënt geen enkele schade toebrengt Hp. Nat. Hom. 9; pass.: ὅταν δ’ ἐς εὐνὴν ἠδικημένη κυρῇ wanneer zij in haar huwelijk onrecht heeft ondervonden Eur. Med. 265; van een zaak (onrechtmatig) beschadigen: λέγομεν ὑμῖν γῆν τὴν Πλαταιίδα μὴ ἀδικεῖν wij zeggen jullie het grondgebied van Plataea niet te vernielen Thuc. 2.71.4.

ἀδικέω, ein ἄδικος sein, bei H.h. Cer. 367, den Göttern die verdiente Ehrfurcht versagen ; τὰ τῶν θεῶν ἀδικεῖν Eur. Phoen. 972 ; gew. wie Arist. rhet. 1.9 erkl.: τὸ ἀδικεῖν ἐστὶ τὸ βλάπτειν ἑκόντα παρὰ τὸν νόμον, d.i. absichtlich und wider das Gesetz Jemandem schaden, ihn beeinträchtigen, beleidigen ; Aesch. abs. τὸ μὴ ʼδικεῖν Eum. 85, 661, 719, wie Eur. Phoen. 527, Unrecht tun, wo der Ggstz εὐσεβεῖν, wie Xen. οἱ ἀδικοῦντες entgegengesetzt den ἀναίτιοι, Hell. 1.7.10, u. so öfter in Prosa absolut (praes. ἀδικῶ, ich habe ein Unrecht begangen); auch im mildern Sinne, ἠδίκουν ἂν οὐκ ἀγανακτῶν τῷ θανάτῳ Plat. Phaed. 63b, so wäre es wohl Unrecht von mir, daß ich nicht ; – Soph. schon mit dem acc., Phil. 1024 ; dah. auch pass., ἀδικηθῶ O.C. 171, u. so gew. in att. Prosa, seltener περί τινα oder εἴς τινα. Auch die Sache wird noch durch ein pronomen ausgedrückt, im acc. hinzugesetzt : τί οὖν ἀδικοῦμεν τοῦτό σε Ar. Plut. 460, was tun wir dir hierin für Unrecht ; so ἀδικεῖν τινα τὰ μέγιστα, τὰ ἔσχατα, Plat. μεγάλα ἀδικήματα Alc.I, 113d ; ἀδικίαν Rep. I.344c, III.404d – γῆν ἀδικεῖν, das Land verwüsten, Thuc. 2.71, u. öfter ; Sp., wie Plut. brauchen es auch von leblosen Dingen.
Pass. mit fut. ἀδικήσομαι Eur. I.A. 1437 ; Thuc. 5.56, 6.87 ; Plat. Gorg. 509d ; Isocr. 2.16 Bekker ; beeinträchtigt, ungerecht behandelt werden, Unrecht leiden, τὸ ἀδικεῖν τοῦ ἀδικεῖσθαι κάκιον Plat. Gorg. 473a ; αὐτὸς ἠδίκημαι τοῦτο ὑπὸ σοῦ Luc. Tim. 38 ; vgl. τρία μέγιστα ἠδίκησθε Aesch. 3.84. Bei Plat. Rep. IV.430e, X.608d, Charm. 156a ist εἰ μὴ ἀδικῶ eine bescheiden ausgedrückte Behauptung, etwa : wenn ich nicht irre, d.i. u. das mit Recht.

…αὐτοῦ τὴν ἀνδρείαν καὶ τὴν πτοίησιν, τί οὖν σοι, ἦν δʼ ἐγώ, τοῦτο ; μῶν τί σε ἀδικεῖ Πρωταγόρας ; καὶ ὃς γελάσας, νὴ τοὺς θεούς, ἔφη, ὦ Σώκρατες, ὅτι γε μόνος ἐστὶ σοφός…

Plato, Protagoras
…οὐδὲ δικαιότερον οὐδὲ ὁσιώτερον, οὐδὲ ἄλλῳ τῶν σῶν οὐδενί, οὔτε ἐκεῖσε ἀφικομένῳ ἄμεινον ἔσται. ἀλλὰ νῦν μὲν ἠδικημένος ἄπει, ἐὰν ἀπίῃς, οὐχ ὑφʼ ἡμῶν τῶν νόμων ἀλλὰ ὑπʼ ἀνθρώπων · ἐὰν δὲ ἐξέλθῃς οὕτως αἰσχρῶς ἀνταδικήσας…

Plato, Crito
…νῦν δʼ οὐ ῥᾴδιον ἐν χρόνῳ ὀλίγῳ μεγάλας διαβολὰς ἀπολύεσθαι. πεπεισμένος δὴ ἐγὼ μηδένα ἀδικεῖν πολλοῦ δέω ἐμαυτόν γε ἀδικήσειν καὶ κατʼ ἐμαυτοῦ ἐρεῖν αὐτὸς ὡς ἄξιός εἰμί του κακοῦ καὶ τιμήσεσθαι τοιούτου τινὸς ἐμαυτῷ. τί δείσας ; ἦ…

Plato, Apology
…πολλάς, ἐπείσθητε ἄν · νῦν δʼ οὐ ῥᾴδιον ἐν χρόνῳ ὀλίγῳ μεγάλας διαβολὰς ἀπολύεσθαι. πεπεισμένος δὴ ἐγὼ μηδένα ἀδικεῖν πολλοῦ δέω ἐμαυτόν γε ἀδικήσειν καὶ κατʼ ἐμαυτοῦ ἐρεῖν αὐτὸς ὡς ἄξιός εἰμί του κακοῦ καὶ τιμήσεσθαι τοιούτου τινὸς ἐμαυτῷ…

Plato, Apology
…Σώκρατες, ἀλλʼ ὀρρωδῶ μὴ τοὐναντίον γένηται · ἀτεχνῶς γάρ μοι δοκεῖ ἀφʼ ἑστίας ἄρχεσθαι κακουργεῖν τὴν πόλιν, ἐπιχειρῶν ἀδικεῖν σέ. καί μοι λέγε, τί καὶ ποιοῦντά σέ φησι διαφθείρειν τοὺς νέους ; ἄτοπα, ὦ θαυμάσιε ,…

Plato, Euthyphro
…ἐκεῖ μᾶλλόν τι καθορᾷ αὐτά ὑποψίας δʼ οὖν καὶ δείματος μεστὸς γίγνεται καὶ ἀναλογίζεται ἤδη καὶ σκοπεῖ εἴ τινά τι ἠδίκησεν. ὁ μὲν οὖν εὑρίσκων ἑαυτοῦ ἐν τῷ βίῳ πολλὰ ἀδικήματα καὶ ἐκ τῶν ὕπνων, ὥσπερ οἱ παῖδες ,…

Plato, Republic
…ἄλλο κακὸν οὐδὲν ἔλαβεν, ὧν ἐγὼ τοὺς παραγενομένους ὑμῖν παρέξομαι μάρτυρας. Μάρτυρες ὅτι μὲν τοίνυν οὗτος ἦν ὁ ἀδικήσας, ὦ βουλή, καὶ ἐπιβουλεύσας ἡμῖν, καὶ οὐκ ἐγὼ τούτῳ, ὑπὸ τῶν παραγενομένων μεμαρτύρηται ὑμῖν. μετὰ…

Lysias, Speeches
…παρεληλυθότος ἕνεκα ἀδικήματος τιμωρεῖται οὐ γὰρ ἂν τό γε πραχθὲν ἀγένητον θείη ἀλλὰ τοῦ μέλλοντος χάριν, ἵνα μὴ αὖθις ἀδικήσῃ μήτε αὐτὸς οὗτος μήτε ἄλλος ὁ τοῦτον ἰδὼν κολασθέντα. καὶ τοιαύτην διάνοιαν ἔχων διανοεῖται παιδευτὴν εἶναι ἀρετήν · ἀποτροπῆς…

Plato, Protagoras
…κωλύειν ἐπιχειροῦντες, τοῖς δʼ ἐπικουρεῖν ἀξιοῦντες, ἡγούμενοι ἐλευθερίας μὲν σημεῖον εἶναι μηδὲν ποιεῖν ἄκοντας, δικαιοσύνης δὲ τοῖς ἀδικουμένοις βοηθεῖν, εὐψυχίας δʼ ὑπὲρ τούτων ἀμφοτέρων, εἰ δέοι, μαχομένους ἀποθνῄσκειν. τοσοῦτον δʼ ἐφρόνουν ἀμφότεροι, ὥσθʼ…

Lysias, Speeches
…, ἤδη φαμὲν τοῦτον ὡμολογηκέναι ἔργῳ ἡμῖν ἃ ἂν ἡμεῖς κελεύωμεν ποιήσειν ταῦτα, καὶ τὸν μὴ πειθόμενον τριχῇ φαμεν ἀδικεῖν, ὅτι τε γεννηταῖς οὖσιν ἡμῖν οὐ πείθεται, καὶ ὅτι τροφεῦσι, καὶ ὅτι ὁμολογήσας ἡμῖν πείσεσθαι οὔτε πείθεται…

Plato, Crito

Menu

Word wheel

ἀδικέω

Saved

Recent