ὑπερθετικός
ὑπερθετικός, superlative
ὑπερθετ-ικός, ή, όν,
- superlative, τὸ ὑ. εἶδος τῆς συγκρίσεως Sch. Hermog. Stat. in Rh. 7(1).430 W.; τὸ ὑ. alone, Poll. 3.136, cf. Asp. in EN 110.30, Simp. in Cael. 713.28; ὑ. ὄνομα EM 143.12, cf. A.D. Adv. 167.26, etc. Adv. -κῶς in the superlative, Gal. 9.619, 12.814, Sch. Ar. Pl. 83, etc.
- II dilatory, Ph. 2.269, Hsch., Phot., Suid. s.v. μελληταί.
- 2 requiring or causing delay, Vett.Val. 182.17, al.
ὑπερθετικός, ή, όν, qui marque la supériorité, superlatif, Rhét. 7, 430 W.
Étym. ὑπερτίθημι.
ὑπερθετικός, ή, όν, überbietend, superlativisch, ὁ ὑπερθετικός, der Superlativus.
• Adv. ὑπερθετικῶς , im Superlativ, Gramm.
• Adv. ὑπερθετικῶς , im Superlativ, Gramm.