dissilio
dissilio, to leap asunder, fly apart, burst, break up, split
Frieze-Dennison Vergil
dissiliō, uī, 4, n.: to spring apart; burst asunder; be rent asunder, 3.416; break in twain, 12.741. (dis- and saliō)
Could not find Dissiluit in Logeion dictionaries.
Dissiluit Verb: perfect active indicative 3rd singular of dissilio
dis-sĭlĭo, ŭi, 4, v. n. [salio], to leap or burst asunder, to fly apart.
- I Lit. (poet. and in post-Aug. prose): duo de concursu corpora lata si cita dissiliant, Lucr. 1, 385; cf. id. 1, 391; 2, 87: dissiliunt ferventi saxa vapore, id. 1, 491; so, silex igni, Plin. 36, 18, 29, § 135; cf.: mucro ictu dissiluit, Verg. A. 12, 740: aera (sc. frigore), id. G. 3, 363: uva pressa pede, Ov. Tr. 4, 6, 20: haec loca vi quondam et vasta convolsa ruina Dissiluisse ferunt, Verg. A. 3, 416; Sil. 5, 616: omne solum, Ov. M. 2, 260: lamina, id. ib. 5, 173; 12, 488 al.: boves degustatā bupresti, burst open, = dirumpere, Plin. 22, 22, 36, § 78; id. 29, 4, 27, § 89: risu, Sen. Ep. 113 fin.: (vox) ubi Dissiluit semel in multas, has broken up into many, Lucr. 4, 605 (preceded by: partis in cunctas dividitur vox).—
- B To leap: in Jordanem, Vulg. 1 Macc. 9, 48.—
- II Trop.: gratia fratrum geminorum dissiluit, was dissolved, Hor. Ep. 1, 18, 42.
dis-silio, siluī, sultum, īre (dis u. salio), I) auseinanderspringen, A) eig.: 1) = sich trennen, sich spalten, sich teilen, fit ut diversa repente dissiliant (von den Atomen), Lucr. 2, 87; vgl. 2, 106 u. 5, 362: impius ignis dissiluit, Sil. 16, 548: haec loca dissiluisse ferunt, Verg. Aen. 3, 416: m. Dat., gelido Olympo, sich trennen vom k. O. (v. Öta), Claud. rapt. Pros. 2, 183. – 2) zerspringen, zerplatzen, zerbersten, dissiliunt aera (frigore), Verg.: dissilit omne solum, Ov.: dissilit incus, Plin.: dissiluit mucro, Epit. Iliad. 305: dissiliunt nubes multo impetu, Sen.: d. risu (v. Pers.), Sen.: felicitate (v. Pers.), Petron.: boves dissilire degustatā bupresti, Plin. – B) übtr., vox ubi dissiluit semel in multas, sich zerteilte (auflöste), Lucr. 4, 603 (wo Munro dissuluit): gratia sic fratrum geminorum dissiluit, das gute Vernehmen zerrann (löste sich auf), Hor. ep. 1, 18, 41 sq. – II) fortspringen, dissiliit (so!) Ionathas et qui cum eo erant in Iordanem, Vulg. 1. Mach. 9, 48.
See: dissilire
dissĭlĭō, (12) sĭlŭī, sultum, īre (dis, salio), intr., ¶ 1 sauter de côté et dʼautre, se briser en morceaux, se fendre, sʼécarter, sʼentrouvrir, crever : duo de concursu corpora dissiliunt Lucr. 1, 385, deux corps après rencontre rebondissent en sʼécartant ; dissiluit mucro Virg. En. 12, 740, lʼépée vola en éclats ; hæc loca dissiluisse ferunt Virg. En. 3, 416, on dit que ces pays furent violemment séparés ; dissilit uva Ov. Tr. 4, 6, 20, le raisin éclate ; ubi una (vox) dissiluit in multas *Lucr. 4, 605, quand le son sʼest émietté en une foule dʼautres || [fig.] : dissilire risu Sen. Ep. 113, 26, crever de rire ; gratia fratrum dissiluit Hor. Ep. 1, 18, 41, les bons rapports fraternels se brisèrent ¶ 2 [décad.] sauter, se précipiter.
- 1. (poët.; postklass.) uiteenspringen, barsten; ➤ dissilit omne solum vloer; ~ risu;
- 2. (poët.) zich splitsen, zich scheiden;
- 3. (poët.) (metaf.) oplossen, vergaan; ➤ gratia fratrum dissiluit.
dissiliō uī, —, īre
- dis- + salio, to leap asunder, fly apart, burst, break up, split: mucro ictu dissiluit, V.: aera (sc. frigore), V.: Haec loca convolsa ruinā Dissiluisse ferunt, V.: Caput dissilire neniā, H.—Fig., to be broken, be dissolved: Gratia fratrum geminorum dissiluit, H.