About Report a problem

Menu

dissilire

1 dissilire v. 1 desilire
2 dissilire [CL] 1 to leap or spring apart, burst asunder. b to fly about. c to depart (from purpose). d to dissent. ~iunt, toscutan GlH D 637; ~it, tosprang GlP 783; vas vitreum quod in multas particulas ~uit pristine sanitati restituit Hon. Spec. Eccl. 835B; Pull. Sent. 851B (v. dissentire 1c); ex temperamento subtilissimorum elementorum fit sensus; que cum ob instrumentorum defectum ab invicem ~uerint, desinit esse sensus Ailr. An. III 55 f. 124; vir ille, qui in mare dimersus fuerat, ‥ fluctibus jactatus ‥ a navis confinio longius disiluit R. Cold. Cuthb. 32; spicula ~ientia Ib. 102 (v. cervical a); o terra stupida ‥ / cur non Judaicum scelus increpitas? / quare non dissilis, quare non oscitas? Walt. Wimb. Carm. 488.  b sepe videmus post a pecore direpta tergora hinc inde particulas ~ire Pull. Sent. 692C (cf. (v. dissultus)).  c 1268 ut ‥ deliberarent an ‥ communitas appellationem ‥ prosequi vellet vel a proposito desilire Conc. Syn. 746.  d in eo magna mentis ammiratione distrahor ‥ quod [phisici] a seipsis tanto verborum conflictu et collisione rationum ~iunt et discordant J. Sal. Pol. 476B. 2 to be dissolved (fig.), fail. omne robur tam carri quam boum ~uit R. Cold. Godr. 593.

Saved

Recent