1 dissilire
v. 1 desilire
2 dissilire
[CL]
1 to leap or spring apart, burst asunder. b to fly about. c to depart (from purpose). d to dissent.
~iunt, toscutan
[GlH D 637]; ~it, tosprang
[GlP 783]; vas vitreum quod in multas particulas ~uit pristine sanitati restituit
[Hon. Spec. Eccl. 835B]; [Pull. Sent. 851B (v. dissentire 1c)]; ex temperamento subtilissimorum elementorum fit sensus; que cum ob instrumentorum defectum ab invicem ~uerint, desinit esse sensus
[Ailr. An. III 55 f. 124]; vir ille, qui in mare dimersus fuerat, ‥ fluctibus jactatus ‥ a navis confinio longius disiluit
[R. Cold. Cuthb. 32]; spicula ~ientia
[Ib. 102 (v. cervical a)]; o terra stupida ‥ / cur non Judaicum scelus increpitas? / quare non dissilis, quare non oscitas?
[Walt. Wimb. Carm. 488]. b sepe videmus post a pecore direpta tergora hinc inde particulas ~ire
[Pull. Sent. 692C] (cf. [ (v. dissultus)]). c 1268 ut ‥ deliberarent an ‥ communitas appellationem ‥ prosequi vellet vel a proposito desilire
[Conc. Syn. 746]. d in eo magna mentis ammiratione distrahor ‥ quod [phisici] a seipsis tanto verborum conflictu et collisione rationum ~iunt et discordant
[J. Sal. Pol. 476B].
2 to be dissolved (fig.), fail.
omne robur tam carri quam boum ~uit
[R. Cold. Godr. 593].