agnosco
agnosco, to recognize, identify, make out
I recognize the gods
to recognize someone as leader
- I As if to know a person or thing well, as having known it before, to recognize: agnoscere always denotes a subjective knowledge or recognition; while cognoscere designates an objective perception; another distinction v. in II.): in turbā Oresti cognitā agnota est soror, was recognized by Orestes as his sister, Pac. ap. Prisc. 887 P.: virtus cum se extollit et ostendit suum lumen et idem aspexit agnovitque in alio, and when she has perceived the same in another, and has recognized it, Cic. Lael. 27, 100: id facillime accipiunt animi, quod agnoscunt, Quint. 8, 3, 71: cum se collegit (animus) atque recreavit, tum agnoscit illa reminiscendo, Cic. Tusc. 1, 24, 58: quod mihi de filiā gratularis, agnosco humanitatem tuam, id. Fam. 1, 7 (cf. on the contr. id. ib. 5, 2, where Cic., speaking of himself, says: Cognosce nunc humanitatem meam, learn from this, etc.): nomine audito extemplo agnovere virum, Liv. 7, 39: veterem amicum, Verg. A. 3, 82: matrem, id. ib. 1, 405: Figulum in patriam suam venisse atque ibi agnosci, and is there recognized (by those who had already known him), Quint. 7, 2, 26: formas quasdam nostrae pecuniae agnoscunt, Tac. G. 5: agnoscent Britanni suam causam, id. Agr. 32: nitorem et altitudinem horum temporum agnoscimus, id. Or. 21: quam (tunicam) cum agnovisset pater, Vulg. Gen. 37, 33.—
- B Transf., as a result of this knowledge or recognition, to declare, announce, allow, or admit a thing to be one's own, to acknowledge, own: qui mihi tantum tribui dicis, quantum ego nec agnosco (neither can admit as due to me) nec postulo, Cic. Lael. 9: natum, Nep. Ages. 1, 4: Aeacon agnoscit summus prolemque fatetur Juppiter esse suam, Ov. M. 13, 27 (cf. in Pandects, 25, Tit. 3: de agnoscendis vel alendis liberis): an me non agnoscetis ducem? will you not acknowledge me as your general? Liv. 6, 7: agnoscere bonorum possessionem, to declare the property as one's own, to lay claim to it, Dig. 26, 8, 11 (cf. agnitio, I.): agnoscere aes alienum, ib. 28, 5, 1: facti gloriam, Cic. Mil. 14 fin.: susciperem hoc crimen, agnoscerem, confiterer, id. Rab. Perd. 6: fortasse minus expediat agnoscere crimen quam abnuere, Tac. A. 6, 8: sortilegos, Cic. Div. 1, 58, 132: et ego ipse me non esse verborum admodum inopem agnosco, and I myself confess, allow, etc., id. Fam. 4, 4: id ego agnovi meo jussu esse factum, id. ib. 5, 20, 3: carmina spreta exolescunt; si irascare, agnita videntur, Tac. A. 4, 34.—
- II To understand, recognize, know, perceive by, from, or through something: ut deum agnoscis ex operibus ejus, sic ex memoriā rerum et inventione, vim divinam mentis agnoscito, Cic. Tusc. 1, 28, 70; id. Planc. 14, 35: ex fructu arbor agnoscitur, Vulg. Matt. 12, 33: inde agnosci potest vis fortunae, Vell. 2, 116, 3.—Also, absol.: Augusti laudes agnoscere possis, you can recognize the praises of Augustus, * Hor. Ep. 1, 16, 29: accipio agnoscoque deos, Verg. A. 12, 260 (cf. accipio): agniti dempsere sollicitudinem, Tac. H. 2, 68: Germanicus, quo magis agnosceretur, detraxerat tegimen, id. A. 2, 21: terram non agnoscebant, Vulg. Act. 27, 39.—In gen., to become acquainted with, to know; to perceive, apprehend, understand, discern, remark, see: quin puppim flectis, Ulixe, Auribus ut nostros possis agnoscere cantus, Cic. Fin. 5, 18, 49 (as transl. of Hom. Od. 12, 185, Νῆα κατάστησον, ἵνα νωϊτέρην ὄπ᾽ ἀκούσῃς): haec dicta sunt subtilius ab Epicuro quam ut quivis ea possit agnoscere, understand, id. N. D. 1, 18, 49; Verg. A. 10, 843; Phaedr. 2, 5, 19: alienis pedibus ambulamus, alienis oculis agnoscimus, Plin. 29, 1, 8, § 19.
➳ agnōtus est = agnitus est Pacuv. 384 ; agnōturus = agniturus Sall. H. 2, 73 (cf. Diom. 388, 7 ; Prisc. Gramm. 10, 19 ; Serv. En. 4, 23 ) || formes syncopées : agnorat Nep. Ages. 1, 4 ; agnorunt Ov. M. 4, 55 ; F. 5, 90 ; agnosse Ov. M. 4, 613.
- 1. gewaarworden, zich realiseren, (leren) kennen [humanitatem tuam; deos];
- 2. herkennen [suos; Troiam];
- 3. erkennen (als: m. dubb. acc.), inzien [Alexandrum filium als zoon; gloriam facti];
- 4. (jur.) aansprakelijkheid aanvaarden voor (m. acc.) [hereditatem accepteren].
- to recognize, identify, make out: illa reminiscendo: nomine audito virum, L.: veterem amicum, V.: non agnoscendum os, O.: hominem, Ph.: Augusti laudes, praise appropriate to Augustus, H.: accipio adgnoscoque deos, accept the omen, and discern the hand of the gods, V.: adgnoscunt spolia inter se, i. e. by the spoils identify the dead, V.: Ipse certe agnoscet, will recognize (the picture I drew of him): virtus cum suum lumen agnovit in alio, appreciated.—To declare, recognize, acknowledge as one's own: mihi tantum tribui quantum nec agnosco nec postulo, admit as due to me: quem ille natum non agnorat, at his birth, N.: prolem, O.: me ducem, L.—Pass: cuius (Iovis) oraculo adgnoscor, as his son, Cu.—To acknowledge as true, recognize, assent to, approve: me non esse inopem: facti gloriam: crimen.—With ex, to acquire knowledge by, know through: Deum ex operibus eius: agnosco ex me, from my own experience.—To understand, mark, perceive the meaning of: verbum: gemitum, V.: sonitum, V.
-
…atque offensum viderem, carere me aspectu civium quam infestis omnium oculis conspici mallem tu, cum conscientia scelerum tuorum agnoscas odium omnium iustum et iam diu tibi debitum, dubitas quorum mentis sensusque volneras, eorum aspectum praesentiamque vitare si…
Cicero, in Catilinam
-
…cum forte columbae ipsa sub ora viri caelo venere volantes, et viridi sedere solo. Tum maximus heros maternas agnoscit aves, laetusque precatur Este duces, O, si qua via est, cursumque per auras dirigite in lucos…
Vergil, Aeneid
-
…, nisi qui admodum est excors callidus ille et occultus ne se insinuet studiose cavendum est. nec enim facillime agnoscitur, quippe qui etiam adversando saepe assentetur et litigare se simulans blandiatur atque ad extremum det manus vincique se patiatur…
M. Tullius Cicero, De Amicitia
-
…hunc tu vitae splendorem maculis aspergis istis iacis adulteria, quae nemo non modo nomine sed ne suspicione quidem possit agnoscere. bimaritum appellas, ut verba etiam fingas, non solum crimina. ductum esse ab eo in provinciam aliquem…
Cicero, pro Plancio
-
…patior oblatum mihi tempus esse in quo boni viri lenitatem meam misericordiamque, notam quondam omnibus, nunc quasi intermissam agnoscerent, improbi ac perditi cives domiti atque victi praecipitante re publica vehementem me fuisse atque fortem, conservata mitem ac…
Cicero, pro Sulla
-
…eos, qui quaestus causa hariolentur, ne psychomantia quidem, quibus Appius, amicus tuus, uti solebat, agnoscere non habeo denique nauci Marsum augurem ; non vicanos haruspices, non de circo astrologos ; non Isiacos coniectores ,…
M. Tullius Cicero, De Divinatione
-
…respondeo, non modo tibi ignoscimus, sed te diligimus magnamque tibi habemus gratiam ; et cum humanitatem et facilitatem agnoscimus tuam, tum admiramur istam scientiam et copiam. Equidem etiam hoc me adsecutum puto, quod magno sum levatus…
Cicero, de Oratore
-
…nascerentur Seminane deorum decidisse de caelo putamus in terras et sic homines patrum similes extitisse vellem diceretis ; deorum cognationem agnoscerem non invitus. nihil tale dicitis, sed casu esse factum ut essemus similes deorum. Et nunc argumenta quaerenda…
M. Tullius Cicero, de Natura Deorum
-
…rationem habendam nobis esse sine dignitate neque dignitatis sine salute. quod mihi de filia et de Crassipede gratularis, agnosco humanitatem tuam speroque et opto nobis hanc coniunctionem voluptati fore. Lentulum nostrum, eximia spe summae virtutis adulescentem ,…
Cicero, Epistulae ad Familiares
-
…vita potest esse, a qua absit prudentia, absit moderatio ex quo Sardanapalli, opulentissimi Syriae regis, error adgnoscitur, qui incidi iussit in busto Haec habeo, quae edi, quaeque exsaturata libido Hausit ; at illa iacent…
M. Tullius Cicero, Tusculanae Disputationes